vrijdag 17 december 2010

Hartslag

Vanochtend werd ik wakker met een ochtendpols van 41. Niet slecht na twee weken fietsen. Doordat het hier een prachtige dag beloofde te worden stapte ik ook weer fris op de fiets. De wind kwam dit keer vanuit het zuiden dus het plan was om eerst naar het zuiden te fietsen (via het binnenland) en vervolgens weer terug naar Calpe met de wind mee.

Het eerste klimmetje van de dag ging lekker en had er ook weer veel zin. Het gevoel was ook goed dus had al snel het plan opgevat om geen drie uur te fietsen maar vier uur te maken. In mijn hoofd had ik al de route bedacht. In een afdaling zag ik ineens op mijn garmin dat mijn hartslag wat aan de lage kant was. Dat ie in de afdaling daalt dat is logisch maar hij ging onder de 100. Mijn eerste gedachte waren van 'amai ik ben echt super fit'. Toen ie richting de 80 ging begon ik me wel enigszins zorgen te maken had al even de aan de band op mijn borst gezeten en die zat voor mijn gevoel goed. Dus de gedachte toen waren 'gaat het wel goed met mij???' En hij bleef maar dalen. Toch ook maar even aangezet om te kijken of ie dan weer omhooggaat maar dat was niet het geval... Voelde me ook niet slecht of zo dus dat kon het ook niet zijn. Toen ie bij de 50 aankwam kreeg ik de gedachte 'mmm lekker dan lig ik straks hier op de weg...'. Andere optie was natuurlijk dat mijn batterij van de band leeg was en daar ging ik dan ook stiekem vanuit. Toen ie op 38 stond viel de hartslag weg. Beeeeeeeeeeeeep! En ik fietste gewoon door... zonder hartslag...

Bij een supermarkt maar even gestopt om te kijken of ze daar batterij hadden maar helaas die was er niet. Dus de tocht maar verder vervolgt zonder hartslagmeter. Omdat het van belang is om nu niet te hoog in de zone te gaan zitten is de hartslagmeter momenteel een soort van kilometerteller. En rijd maar eens 100 als je geen teller hebt!

In de beklimming gekozen voor een lekker soepelverzetje. Zo nu en dan even hardop praten of zingen (reed met ipod dus genoeg inspiratie ;)). Immers als ik dit op redelijk normale manier kan doen zit ik laag in mijn hartslag. Moet er apart uitgezien hebben maar ach het was uitgestroven op de weg dus wat maakt het uit!

Eenmaal boven kon ik mooi genieten van het uitzicht. Toch maar even een foto'tje gemaakt want in de verte kan je de contouren zien van het eiland ibiza (in het echt zie je het overigens beter dan op de foto ;)).


Dit was overigens de laatste foto van de dag want de rest van de rit stond echt als training geboekt en niet als wielertoerist :D. Dus helaas geen foto's van velden vol met sinaasappel- of citroenbomen.

Uiteindelijk in ruim vier uur 111km gefietst met circa 2.000 hoogtemeters. Die ga ik de komende tijd niet in Nederland maken :-(. Morgen nog even dagje rustig uitfietsen en dan weer naar huis. Ook best wel lekker na twee weken elke dag fietsen!

donderdag 16 december 2010

Wielertoerist

De trainingstage zit er inmiddels bijna weer op. Nog twee dagen fietsen en dan weer terug de tijd in (het voelt hier als lente en ga weer terug de winter in ;)). Vandaag heb ik eens echt rustig gereden en genoten van de omgeving. Om met de wind in de rug terug te fietsen was het doel om eerst naar het noorden te fietsen. Een mooie gelegenheid om naar Cap de la Nau te fietsen. Dit is het meest westelijke punt van de provincie Valencia.

Op de weg daarnaar toe zag ik nog een paar surfers en omdat ik vandaag een wielertoerist was natuurlijk even gestopt om een foto'tje te maken :). Nadat ik bij Cap de la Nau weer op de fiets gestapt was nog wel even verkeerd gereden. Ik dacht dat ik naar een dorpje reed maar het was een doodlopende weg naar het strand door een Spaans natuurpark (dus zo erg was dat nou ook weer niet).


Uiteindelijk toch nog een dikke drie uur op de fiets gezeten en ruim 1000 hoogtemeters gemaakt. Dus een kwalitatieve goede training en nog een bezienswaardigheid van de provincie Valencia bezocht dus twee vliegen in een klap!


Onderweg kwam ik net als de afgelopen weken verschillende profs tegen die niet met een helm op trainen (ook niet als ze met het team trainen). Snap dat nog steeds niet. Wat maakt het uit als er piepschuim (meer is het eigenlijk niet) op je hoofd zit om je te beschermen bij een valpartij. Gelukkig rijd de meerderheid wel met helm maar blijft opmerkelijk dat sommige profs er gewoon niet aan willen...

woensdag 15 december 2010

Hoe sterk is de eenzame fietser...

Boudewijn de Groot heeft een nummer gezongen met de titel Jimmy. Hoe sterk is de eenzame fietser. En daar moest ik vandaag aan denken toen ik de Port de Tudons op fietse. Hoe sterk zou ik nu zijn na 11 dagen trainen in het Spaanse landschap. Omdat ik mijn velgen met Powertap niet bij me heb weet ik niet welk vermogen ik nu wegtrap maar ik heb het vermoeden dat ik weer wat meer wattage kan wegtrappen met dezelfde inspanning. Maar ja dat zie ik thuis dus wel weer...

De dag begon vandaag als alle andere dagen, dus acht uur op en zo rond de klok van tien op de fiets. Omdat ik iets last heb van mij knie zou ik wel even kijken hoe het zou gaan. We reden richting Benidorm en eigenlijk ging het allemaal wel lekker. Het was koud maar het was strak blauw. Zou meefietsen tot een bepaalde afslag en dan zou ik een korter rondje maken en niet de Port de Tudons opfietsen. Echter hoe dichter bij ik kwam hoe meer zin ik kreeg om het wel op te fietsen. In mijn eigen tempo ging het best wel lekker. En wat een lekkere beklimming was het. De omgeving werkte inspirerend en mijn gedachte gingen even terug naar de Marmotte van afgelopen jaar. Ondanks dat ik geen goud heb gehaald kan ik eigenlijk best wel (na)genieten van die dag. De inspanning die ik daar geleverd heb is niet te beschrijven en heb eigenlijk best wel veel zin om volgend jaar daar weer te knallen. Lekker bergop afzien. Laat die Alpe maar komen, hoop dat ik fitter aan de voet aankom en die berg lekker kan opfietsen.



Eenmaal op de top van de Port de Tudons mijn lange handschoenen, windvanger en jasje aangedaan, bovenop was het namelijk 5 graden. En in de afdaling heb ik het ontzettend koud gehad in mijn handen, voeten en mijn hoofd. Wat was het koud, ik heb zowat de hele afdaling met een hand gefietst en de andere hand voor mijn mond om warme lucht in te blazen... En bij een dorpje in de afdaling ook nog een hond achter me aan zodat ik nog even volgas moest geven (ja ik weet het bidon leegspuiten op zijn kop werkt ook maar met deze kou kon ik niet echt meer nadenken ;-)). Vervolgens in mijn eigen tempo teruggefietst naar Calpe.

Na ruim vijf uur kwam ik weer aan bij het appartement. Was eigenlijk helemaal niet moe. Dat is dat weer een voordeel dat ik mijn knie (ik denk dat het een aanhechting is omdat ik er alleen last van heb als ik echt kracht zet) lichtjes voel, ik fiets niet vol vermogen en blijf dus lekker laag in de zone. Eenmaal in het appartement begint meteen het herstel ritme. Een groot glas chocomel en yoghurt met musli. Heerlijk! Vervolgens is het even douchen (had vandaag voor het eerst last van koude tenen want heb mijn overschoenen niet meegenomen (dom) en daarna eten! Na het eten even aan de compex gelegen. Wat is dat lekker, soort van massage alleen dan door elektroschok(jes). Als avondeten dit keer naar de Belgische bakker geweest en wat waren die pannekoeken lekker... Dat was een mooi eind van een super dagje op de fiets!


dinsdag 14 december 2010

Werk of vakantie

Inmiddels zitten we hier nu al weer 10 dagen. Vandaag vroeg ik me af of dit nu werk is of vakantie. Een eerste blik naar buiten vanochtend leverde namelijk niet de beelden op waar ik op had gehoopt. Het regende namelijk licht en de straten waren nat (dus ook glad). Toch zaten we om 10 uur op de fiets voor weer een trainingstocht. Immers het doel van deze trainingsstage is om een goede basis neer te leggen en dat doe je alleen door lekker lang op de fiets te zitten. Als de zon schijnt dan is het gewoon leuk om op de fiets te zitten en is het eigenlijk een soort van vakantie voor mij. Met slecht weer is het echter wel echt gewoon werken. Immers als het vakantie zou zijn geweest zou ik gewoon lekker binnen blijven zitten en bijvoorbeeld boek lezen of tv kijken. Dus of het nu werk is of vakantie, ik noem het maar een werkvakantie. Met mooi weer is het meer vakantie en zodra het regent is het meer werk ;).

Vandaag dus wel gefietst, dit keer ruim drie uur op de fiets gezeten. Ik begin nu wel te merken dat ik al 10 dagen achter elkaar aan het fietsen ben. In de knie wat lichte pijntjes (jaja ik ben zielig ;)) dus rustig aan doen de komende dagen. Aan forceren heb ik namelijk niks. Of zou dit komen doordat ik geen twintig meer ben dus mijn lijf ook wat ouder begint te worden... (en ja de meeste fietsers hier zijn -veel- jonger dan ik ben ;)).

Morgen wordt het volgens de spaanse weersite weer mooi weer dus dat wordt weer vakantie vieren :D.



maandag 13 december 2010

Ritme

Vandaag hebben wij hier weer een "rustdag". Een dag als vandaag heeft een andere ritme dan de andere dagen. De ochtend begint wel hetzelfde (dat wil zeggen om acht uur opstaan, douchen, ontbijten, half uur relaxen en dan klaarmaken om rond tien uur op de fiets te zitten) maar na het "korte" fietstochtje verloopt de dag toch anders dan anders. Je bent niet vermoeid van de fietstocht dus dan heb ik ook geen behoefte om even lekker te gaan liggen. Krantje is ook na een half uur uit dus dan kom het grote niets doen.

Alhoewel dat is ook niet helemaal waar. Immers doordat ik hier zit heb ik heel veel zin in het komend jaar. In een van mijn eerdere blogs heb ik al geschreven welke tochten ik wil gaan fietsen. Ik wil in juni/juli echt top zijn dus daar werkt mijn trainingsschema naar toe. Daarna wil ik in het najaar ook weer staan voor de Velomediane. Het schema ziet er ongeveer hetzelfde uit als vorig jaar maar wil me dit jaar toch echt houden aan de interval blokjes. Ervaring van het afgelopen jaar dat ik in de training te weinig ben diep gegaan en mezelf ben tegengekomen tijdens de Marmotte. Deze situatie wil ik nu al in de training ervaren (kapot zitten maar toch verder willen/moeten). Overigens betreft het een planning die natuurlijk altijd nog kan veranderen (er komen straks diverse toertochten die ik ook wil fietsen (Veluvia, Veenendaal-Veenendaal etc.)). Echter er zit wel weer een bepaalde ritme in waar ik me aan kan vasthouden.

Morgen weer een dag lekker trainen dus: Buenos Noches!

zondag 12 december 2010

In de voetsporen van...


Soms heb je van die dagen dat alles wat je doet wel een blog waard is. Vandaag was zo'n dag. Eerst de Ifach beklommen, vervolgens anderhalf uur gefietst en stuk met renners van Katucha (gelukkig was er een Belg bij die Nederlands sprak ;)) en vervolgens als volgwagen spelen om een renner van Topsport Vlaanderen op te halen waarvan de ketting kapot was gegaan tijdens het fietsen.

Echter voor mij was de beklimming van de Ifach het meest indrukwekkend. Om 10 uur 's ochtends ging ik op pad (Tom ging fietsen met enkele renners van Topsport Vlaanderen dus na de lift naar begane grond scheidde onze wegen ;)). Na een wandeling over de boulevard kwam ik in het natuurpark. Toch nog best wel hoog de top zo van onderen...

De weg begon met een breed pad maar hoe verder ik kwam, hoe smaller het pad werd en hoe meer zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd tevoorschijn kwamen. Ik had me warm aangekleed omdat het vanochtend best wel fris was, dus toch maar even gestopt om wat kleren uit te trekken.



Op een kwart van de klim was een tunneltje waar je doorheen moet. Best wel apart om daar te lopen als je niet kan zien waar je je voeten neerzet. Een kleine misstap is immers snel gemaakt. Na het tunneltje werd het echt een beklimming. Van een pad was eigenlijk geen sprake meer. Op sommige stukken hing een touw waar je aan vast kon houden omdat de afgrond toch best wel dicht bij was. Ik was blij dat het al een tijdje droog is hier, met regen wil ik echt niet hier naar boven klimmen veel te glad op die stenen.

De top kwam steeds dichter bij, op het laatste stukje was het echt klauteren over de rotsblokken. Hoe dichter bij de top hoe harder ik voor mij gevoel ging. En dan opeens sta je bovenaan! Op de top van de Ifach. Wat een uitzicht over Calpe. Ondanks het uitzicht uit het appartement waar we in zitten (22 hoog) overtreft dit alles.



Oh ja voor degene die zich afvragen waarom de titel van deze blog in de voetsporen van heet: mijn opa heeft in het verleden ook deze beklimming gemaakt. Helaas is hij dit jaar overleden dus ik vond het wel mooi dat ik dit jaar dezelfde beklimming heb kunnen doen in zijn geliefde Spanje (m'n opa en oma overwinterde altijd in een plaatsje vlakbij Calpe).


Als ik weer in NL ben zal ik meer foto's uploaden maar dat gaat nu een beetje omslachting (eerst mailen van mobiel naar webmail vervolgens downloaden en weer uploaden. Heb zo'n gevoel dat dat sneller kan ;)). Oh ja en natuurlijk is er ook nog gefietst (niet lang maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd):

zaterdag 11 december 2010

Hard werken...

Ondanks dat dit voor mij een vakantie is is het toch best wel hard werken. Dag in dag uit op de fiets stappen en weer een stuk fietsen. Het lijkt allemaal simpel maar merk toch dat het een effect heeft op het lichaam (en dan bedoel ik niet dat ik mijn riem weer een gaatje strakker kan ;-)).

Vandaag hebben we een tweetal lange klims opgefietst en betrapte mezelf erop dat ik te snel een tandje lichter ging fietsen zodat het geen "pijn" deed in de benen. Een goed signaal dus van het lichaam om even echt gas terug te nemen. De komende twee dagen doe ik het dus rustig aan en ga ik op een andere manier genieten van de omgeving. Tijdens de afdaling vandaag heb ik overigens bijna mijn snelheidsrecord verbroken voor dit jaar. Met 79,8 kmp/h storte ik me naar beneden bij de laatste afdeling. Het record dit jaar staat op 83,3 tijdens een afdaling in de Franse alpen. Misschien volgende week maar een poging doen om deze snelheid uit de boeken te rijden (misschien toch een beetje bijtrappen in het begin en nog platter op de fiets gaan zitten/liggen).

Morgen staat een wandeling gepland naar de top van Penon De Ifach. Dit is de 332 meter hoge rots die zo kenmerkend is voor Calpe. Even een leuke onderbreking zo halverwege de trainingsstage en toch ook best wel weer een goede training (even wat andere beenspieren gebruiken).

vrijdag 10 december 2010

Wieltjesplakker

Vandaag was ik een echte wieltjesplakker! Voor degene die niet bekend zijn met deze term: dit is een wielrenner die geen kopwerk verricht maar uit de wind achter andere wielrenners zit. Tijdens toertochten of cyclo's heb ik het zelf niet zo op wieltjesplakker alleen deze week vind ik dat er een paar goede redenen zijn dat ik het wel mag doen. Ik fiets namelijk alleen met klasbakken die op hoog niveau fietsen.
Voordeel van in het wielplakken is dat mijn hartslag lekker laag blijft en ik mezelf niet kapot fiets of zo. De bedoeling is namelijk om een basis te leggen deze weken en dat doe je door laag in je hartslag te blijven. Bij de klimmetjes is het voor mij af en toe wel even iets hoger in de hartslagzone maar ook dat is goed (zolang het maar tijdelijk is).

Vandaag heb ik Spanje ook van een andere kant leren kennen. Bij het opstaan lag er namelijk een wolkendek over Calpe. Uit deze wolken kwamen ook regendruppels en wie wel eens de Vuelta gezien heeft in etappe's waarbij het regende weet dat het hier dan spekglad kan worden. In plaats van 10:00 vertrekken hebben we dan ook maar even tot 12:00 gewacht met de hoop dat het dan beter zou worden (volgens http://www.eltiempo.es/ zou dat het geval zijn). De rustdag zat er overigens nog wel in. Het eerste uur zat ik alles behalve lekker op de fiets. Pas na een uur leek het of de beentjes weer wat losser werden en fietste ik lekker. De klimmetjes zijn netjes in zone 2 afgewerkt en de laatste in zone 1 op mijn eigen tempo. Al met al een lekker gevoel overgehouden aan vandaag en laat de cyclo's maar komen volgend jaar.

Morgen wordt het tijd om wat langer bergop te gaan rijden. Als het goed is wordt het een trainingsrit van rond de vijf uur met o.a. col de Rates (647 meter). Hopelijk beter weer dan we vandaag hadden (want mij fiets is weer mooi schoon(gemaakt))!

Maravilloso fin de semana!

donderdag 9 december 2010

Rustdag!

Volgens het schema was het vandaag rustdag en daar waren de beentjes ook aan toe. Nog wel even een uurtje in de sportschool doorgebracht (althans wat daar voor doorging, de apparaten leken uit de vorige eeuw te komen). Ook moet er op de rustdag even rustig gefietst worden dus dat is volgens plan verlopen evenals het terras bezoek (en wat hebben we gezweet).



De vingers hebben ook rust nodig dus een lekkere korte blog vandaag... ;-)

Mañana, Mañana...

woensdag 8 december 2010

Blote benen weer...

Vandaag was het zover, blote benen weer. We vertrokken nog wel met arm een beenstukken aan maar al snel gingen de armstukken naar beneden en na de eerste beklimming gingen de beenstukken uit. En goed voorbeeld doet volgen dus ook ik slaagde erin om al fietsend mijn beenstukken uit te doen. Het word nog wel wat met mij...

Het eerste trainingsblok zit er met de tocht van vandaag ook op. Vier dagen lang steeds wat langer fietsen. Zondag begonnen we met een opwarmer van 2 uur, maandag 3,5uur, dinsdag 4 uur en vandaag dus 5 uur (ofwel 14:35 uur gefietst en 412km weggetrapt).

Morgen een welverdiende rustdag. Alhoewel echt rust is het niet. Op het programma staat bezoek aan de fitness en ff wat rustig uitfietsen (niet verder vertellen maar met dit weer fietsen we lekker naar een terrasje verderop). Daarna begint het volgende trainingsblok, ondanks dat mijn gemiddelde hartslag netjes is (zo rond 70% van max) wil ik het volgende blok iets minder hoog in mijn hartslag tijdens de klimmetjes. Immers ik moet geen kampioen van de training zijn maar wil er staan tijdens de Marmotte (en andere cyclo's).

Saludos!

ps. vandaag even samen gefietst met Tomas Vaitkus en Liz Hatch. Vooral met de laatste is het een waar genoegen om mee te fietsen (google even en klik dan op afbeeldingen ;-))

dinsdag 7 december 2010

Another day at the office...

Normaal bestaat mijn werk uit overleggen en naar een beeldschermpje kijken, echter deze weken werk ik aan mijn eigen conditie en doe dat in de perfecte omgeving. Wat is het toch prettig fietsen hier in Spanje. Het is begin december maar voor mijn gevoel is het alweer zomer. Vandaag zo'n fietsdag dat je kleding uit moest doen op de fiets in plaats van balen dat je je niet nog wat warmer had aangekleed.

Omdat het voor mij de eerste keer is dat ik in Spanje fiets kijk ik mijn ogen ook uit. Je komt hier van alles tegen. Velden vol met bomen vol met sinasappels en limoenen. Daarnaast opvallend te zien dat bij veel huizen voor de deur een mand staat vol met sinasappels. Zijn ze hier nou zo gastvriendelijk of is het een soort van decoratie. Immers je ziet de oranjeballen overal hangen.

Wat ook opvallend is om te zien zijn de Spanjaarden die zich super warm aankleden (denk dan aan mutsen en lange handschoenen). Blijkbaar is het hier koud met 20graden... Ik nodig ze maar eens uit voor een lekkere wintertraining in Nederland. Dat is pas koud!

Begin nu wel de Nederlanders te begrijpen die hier in Spanje overwinteren. Leven is hier super goedkoop (vanavond voor 5 euro per persoon gegeten buiten de deur) en het klimaat is ook prima!

Voor de kenners, de foto linksboven is het stukje bergop wat in het WK parkoers zat van 1990 (Alto de Finestrat). En de foto hieronder is de skyline van Benidorm.

Morgen staat een duurtraining van vijf uur op het programma richting Valencia. Buenos Noches!

maandag 6 december 2010

Trainen met de profs

Dag 2 in spanje, en wat voor'n dag. Doel van vandaag was een lekkere rustige training van ongeveer drie uur. Het werd drie en een half uur en een kleine 100km. Begin van de dag was hier winderig en er vielen zelfs enige druppels regen... Maar ja we zijn hier om te fietsen dus rond 11 uur zaten we op de fiets.

Na een klein uurtje fietsen stond er een klimmetje op het programma. Tom ging er vandoor en ik had me voorgenomen om lekker rustig in zone 2 naar boven te fietsen... En toen werd ik voorbij gereden door een paar profs (Quinziato en Van Avermaet in 2011 fietsen zij voor BMC). Ik kon het niet laten om aan te pikken. Het verschil tussen profs en mij persoontje werd meteen helder. Waar ik boven mijn omslagpunt fietste zaten zij nog gezellig met elkaar te praten! In de afdaling kwamen we weer bij Tom en hebben we ongeveer anderhalf uur samen gefietst. Ik werd dus door echte kopmannen uit de wind gehouden. Dat is toch wel het mooie van fietsen in Spanje. Doordat zij het rustig aan doen kan ik het op het vlakke goed volgen en fiets ik zelfs laag in zone 1.

Wat overigens opvallend is om te zien is dat de spanjaarden zich kleden alsof het hier zwaar aan het vriezen is. Fietste vandaag even met een spaanse wielertoerist en die had o.a. winterhandschoenen aan en een muts op. Het is hier tussen de 15 á 20 graden... Nu snap ik waarom Spanjaarden niet zo houden van de voorjaar klassiekers ;-).

Was dus weer een mooie dag! Morgen staat er een duurtraining van 4 uur op het programma. Buenas Nochas!


zondag 5 december 2010

Trainingsstage Calpe

Vandaag de eerste dag van de 14 dagen fietstraining in Calpe (kustplaats in Spanje vlakbij Benidorm). Wegens de sneeuwval extra vroeg vertrokken naar Weeze van waar we zouden vliegen naar Alicante. Zaterdag was het nog even het nieuws goed in de gaten houden ivm de staking van de luchtverkeersleiders maar dat ging allemaal goed. Na het boarden begon echter het lange wachten. 2 uur lang zitten in een stilstaande vliegtuig is niet fijn. Oorzaak was het schoonmaken van de startbaan en vervolgens kwam vliegtuig niet van zijn plaats omdat dat autotje wat hem wegmoet halen alleen maar slipte (volgens de piloot).

Dus in plaats van negen uur waren we pas over elven in Spanje. Bij het inboeken nog een mooi sinterklaas kado want we zijn geupgaded naar echt een super de luxe suite op de 22 verdieping van een ander complex. 2 slaapkamers en 2 badkamers is best wel lekker... ;-). En dan vergeet in nog de twee balkons te vermelden (waar er bij het kleinere balkon een wasmachine buiten staat...) de keuken met aller erop en eraan en de woonkamer met tv. Worden zware weken ;-).

Nadat we de fietsen in elkaar hadden gezet, ze gaan in een koffer het vliegtuig in en dan moet je eea demonteren om hem er goed in te krijgen, hebben we ons even lekker losgefietst. Met de wind tegen richting Benidorm. Wat lekker om weer gewoon te fietsen zonder het extreem koud te hebben. Onderweg nog even gestopt bij het huisje waar mijn opa en oma vroeger altijd overwinterde. Best wel apart om dat te zien. Ken het immers alleen van de foto's. Omdat we pas laat begonnen met fietsen zijn we na een uurtje trappen maar omgedraaid. om maar niet in het donker te hoeven fietsen. Al met al hebben we twee uur gefietst en een kleine 57km afgelegd. Best wel lekker naar zo'n lange dag.

Morgen staat er een training van 3 uur op de planning. Dit keer richting het noorden en wat intesiever dan vandaag. Benieuwd of we dan Team RadioShack tegenkomen. Zij verblijven namelijk in een hotel vlabij waar wij zitten. Dus als ik nog een contract wil krijgen is dit mijn kans... hahaha de lange dag begint mij nu echt te nekken. Weltrusten!

maandag 29 november 2010

De november maand...

De maand november zit er voor mij op de fiets ook weer op. Dit keer minder vaak gefietst dan in 2009. Dit komt omdat ik minder vaak op de Tacx heb gezeten. Heb wel meer km's gemaakt. Dit komt doordat ik elk weekend een mooi tochtje maak.


De maand december ga ik mijn slag slaan voor 2011. Vorig jaar heb ik hier nauwelijks gefietst. Dit keer pak ik het echt serieus aan. Ik ga namelijk op trainingsstage naar Calpe (Spanje). Twee weken lang alleen maar fietsen om een hele goede basis neer te leggen. Voor mij weer wat nieuws, immers nog nooit gefietst in Spanje, een een geweldige stimulans om van 2011 een echt super jaar te maken!

Voor 2011 ook al wat grote afspraken genoteerd. Les Trois Ballon en Marmotte zijn zo goed als definitief! Dat worden dus de doelen in de maand juni! De week voorafgaand aan deze tochten zal ik weer in Frankrijk verblijven. Week Vogezen en een week alpen dus om aan de echte cols te wennen. Les Trois Ballon is voor mij ook een opwarmer voor La Marmotte. Dat blijft mijn hoofdoel voor volgend jaar. Goud in La Marmotte!

donderdag 18 november 2010

Begin met het eind voor ogen!

Een van de 7 eigenschappen van effectief leiderschap is volgens Covey dat je met het eind voor ogen moet beginnen. Nu gaat het mij wat te ver om op sportief gebied na te denken wat ik aan het einde van mijn leven moet hebben bereikt. Dus daarom kijk ik "slechts" één jaar vooruit :-). Wat wil ik graag aan het eind van 2011 op fiets technisch gebied bereikt hebben.

1. Goud tijdens Marmotte!
2. Minimaal 5 cyclo's hebben gefietst
3. Minimaal 10.000km op Race en MTB hebben gemaakt
4. Verbetering in de Cyclobenelux.com klassementen

De volgende tochten staan op mijn verlanglijstje (mede met dank aan http://www.cyclobenelux.com/):

Maart:
19/03: Joop Zoetemelk Classic (Nederland) 150 km (Toertocht)

April:
02/04: Ronde van Vlaanderen (Belgie) 150km (Toertocht)

Mei:
01/05: Nieuwe Voerstreekschallenge (België)

Juni:
02/06: Steven Rooks Classic (Nederland) 157km 2100hm (Cat. E)
04/06: Gran Fondo Ardennaise (België) 165 km – 3100hm (Cat. C)
11/06: Les Trois Ballons (Frankrijk) 205km 4300hm (Cat. B) )
18/06: GF Eddy Merckx (België) 160 2500hm (Cat. C)
25/06: La Magnifique des Ardennes (België ) 150km 2500hm (Cat. C) of
26/06: La Vaujany (Frankrijk) 173 km 3850hm (Cat. B)

Juli:
02/07: La Marmotte (Frankrijk) 174km 5000hm (Cat. A)

Augustus:
27/08: La Vélomediane Claude Criquelion (België) 173 km 3300hm (Cat. C)

September:
18/09: La Christophe Brandt (België) 130-140km 1800-2000hm (cat E)

Al met al dus een lekker druk jaar waarin in de maand juni de piek moet liggen (of eigenlijk op 2 juli 2011 ;)).

zondag 14 november 2010

Net geen laatste...

Afgelopen zaterdag de korte cross gelopen als voorbereiding voor 4 december. Dan ga ik de 5km binnen de 20 minuten lopen (althans dat is het doel). Ik loop mee met de BVC circuit om "wedstrijd ritme" op te doen. Ik weet van mezelf dat ik me onnodig nerveus kan maken dus door gewoon met andere wedstrijden mee te lopen hoop ik deze spanning 4 december niet te hebben (behalve de positieve dan ;-)). Daarnaast is het een mooie test om hardheid op te doen. In de trainignen loop je toch niet altijd door als je kapot zit.

In wageningen ben ik net geen laatste geworden in mijn categorie. Nog 3 jaar en dan mag ik meedoen met de masters... ;-).



Na Veenendaal en Wageningen is dit het klassement. Ik sta nu nog mooi vijfde...



zondag 31 oktober 2010

Voorbereiding seizoen 2011

Vorig jaar oktober begon ik serieus rekening te houden dat ik in juli van 2010 de Marmotte ging rijden. Toen stond het fietsen in het teken van het grote afvallen. Destijds woog ik 84kg en wilde ik er graag nog een paar kilo's afhalen. Nu weeg ik rond de 79kg en wil ik voornamelijk blijven fietsen om fit te blijven. Daarnaast loop ik dit jaar ook nog hard en fitness ik om de spieren sterker te maken.

Vanaf nu zal ik elke maand een vergelijk maken van mijn fiets (Race/MTB/Tacx) activiteiten met dezelfde periode een jaar geleden. Deze maand heb ik duidelijk meer kilometers gemaakt dan in 2009. Een goede start dus voor 2011!

Het verdict:

Eerste hardloop wedstrijd 2010 (BVC Veenendaal 2010)

Zaterdag 30 oktober was het zover, de eerste echte wedstijd hardlopen van 2010. Op de woensdagavond loop ik tegenwoordig samen met Marcel met wie ik vroeger altijd squashte. Ik had hem min of meer overgehaald om ook mee te doen met deze wedstrijd dus om kwart voor tien stond ik voor zijn huis om af te reizen naar Veenendaal.

Na een korte zwerftocht door Veenendaal kwamen we op de plaats van bestemming. Bij de inschrijving werd ik nog door iemand aangesproken die mijn tweet had gelezen dat ik in Veenendaal ging lopen. Grappig!

Na het inlopen even kort gesproken met Gerben, waarmee ik vorig jaar een trio triathlon heb gedaan, die ook meedeed met de korte cross. Altijd leuk om weer even bij te praten. Voordat ik het eigenlijk doorhad was het "strartschot" al gegeven. De eerste meters gingen soepel. Voor mijn gevoel kon ik harder maar was verstandig genoeg om toch wat in te houden. Ik kon redelijk goed aanhaken bij een groepje wat een lekker tempo had.

Het parcours was best wel heuvelachtig dus bij een snelle blik op mijn horloge zag ik dat ik al boven de 190 hartslagen per minuut zat. Het viel me op dat ik "berg op" wel lekker liep en ook naar anderen toe kon lopen, in de afdeling moest ik echter wat meters prijs geven. Toch wel vreemd, misschien dat ik bewust toch wat inhoud om de knie een beetje te ontzien (met hardlopen last van de aanhechting van de hamstring bij de knie).

De eerste ronde zat er al snel op. Ik wist dat er nu een langere ronde zou komen. Door mijn hoofd schoot te gedachte "Waarom doe ik dit... kan ik niet gewoon gaan lopen". Gelukkig duurde dat niet al te lang en liep ik voor mijn gevoel weer lekker. Ik probeer de persoon die voor mij liep niet te ver laten gaan zodat ik hem nog in het vizier had voor het eindsprintje (toch mijn 'specialiteit' bij het hardlopen). De laatste 500 meter was bergop. Imiddels heb ik een beetje ervaring met bergop finishen (op de fiets dan) dus ik wist dat ik nog geduldig moest zijn voor de eindsprint. Een medeloper ging de sprint mijn inziens te vroeg aan. Ik wilde wel bij hem blijven dus ging ik wat sneller lopen maar ging hem nog niet voorbij (techniek die ik ook bij het fietsen toepas ;-)). Pas in de laatste 100 meter besloot ik om echt vol door te gaan. De loper die me even daarvoor passeerde was ik al snel "kwijt". Mijn vizier was gericht op een loper die zo'n 10 meter voor me liep, doel was om die voor de finish nog in te halen. In de laatste meters voor de finish lukte me dit. Na de finish was ik ff totaal leeg. Onderstaande foto laat denk ik duidelijk zien hoe ik me voelde... Mijn hartslag was toen 200, de vuistregel van 220-leeftijd (32) gaat dus niet helemaal op bij mij ;-).

Wat een heerlijk gevoel is dat eigenlijk toch... Mijn eindtijd weet ik nog niet, het was mij helemaal ontschoten om mijn horloge stil te zetten. Het lijkt erop dat deze ergens bij de 16 minuten zal zitten. De site van de Bos en Vallei loop de komende periode maar even in de gaten houden!

Na de finish stond Jantiene met haar fototoestel (foto's op deze site komen ook van haar) en aangezien het voor Marcel de eerste keer was vroeg ik (half stotterend van de inspannig) of ik haar fototoestel even mog lenen. Dus ook voor Marcel een mooi blijvende herinnering aan zijn eerste hardloop wedstrijd (en alle respect hij ziet er fitter uit dan mijn persoontje bij de finish).

Op de terugweg naar Spakenburg zijn we nog even gestopt om in een restaurant nog even een lekker broodje te eten en de ervaringen te bespreken. Voor ons beide een zeer geslaagde wedstrijddag...

Update:
-Tijd 15:53
-8ste in categorie
-18de overall

zondag 24 oktober 2010

Even iets anders

Eigenlijk is het best wel leuk, de periode na het echte fietsseizoen. Ongestraft kan je dan bezig zijn met andere sporten om toch conditie op peil te houden maar wel lekker afwisselend bezig te zijn. Voor mij betekend het dit jaar dat ik 4 december een hardloopwedstrijd wil lopen. Het is "maar" vijf kilometer maar die wil ik dan wel binnen 20minuten afleggen. Daarnaast zit ik weer vaker op mijn moutainbike. Lekker door het bos crossen en genieten van de vallende bladeren in het bos. Heerlijk! En om toch nog een beetje competitie te ervaren wil ik zaterdag 27 november een MTB cyclo fietsen (http://www.11bergen.nl/). Daarna is het voor wat betreft het fietsen even echt rust. De maand december raak ik geen fiets aan om in januari weer met veel plezier op de fiets te springen...

En voor de afwisseling af en toe iets heel anders doen. Zo stond ik zaterdag voor het eerst sinds een jaar of 10 weer eens op de schaatsen. Mijn ervaringen met schaatsen was dat dat niks voor mij was. In mijn herinnering stond ik altijd scheef op de schaatsen en lag ik meer op het ijs dan dat ik vooruitging. Maar zaterdag na de eerste onwennige bewegingen op het ijs ging het eigenlijk best wel lekker en smaakt dit best wel naar meer... Wat gaaf is het om die klapschaatsen te horen in de bocht... Ga ik zeker vaker doen in de winter en dan worden het noren ipv ijshockey schaatsen.


zondag 17 oktober 2010

Super weekend... (en tikkeltje gestoord)

De maand oktober staat voor mij in het teken van tourtochten op de MTB. Vorig jaar ben ik daarmee begonnen om gewicht kwijt te raken voor de Marmotte 2010. Het leuke is nu dat ik kan vergelijken met een jaar ervoor omdat de meeste tourtochten op hetzelfde parcour wordt gehouden. Afgelopen zaterdag stond de Buitenhuis Classic voor de deur. Deze tocht staat mij nog helder voor de geest. In 2009 ben ik daar zo vol gegaan dat ik me een dag later nog heel goed kan herinneren (compleet leeg).

Dit jaar heb ik de tocht "samen" met mijn collega Harm gefietst. In het begin reden we nog samen maar daarna wilde ik me af en toe toch even uittesten. Daarnaast wilde ik sneller zijn dan de tijd die ik in 2009 heb gereden. Het parcours in Apeldoorn ligt mij wel. Veel vals plat en niet al te technisch. Na een kleine 15km merkte ik dat mijn achterrem weer slechter werd. Ik heb een paar weken zelf het remblokje vervangen maar mechaniker is toch niet mijn vak. Tijdens de eerste stop netjes even gewacht op Harm, na een lekkere bouillon en krentenbrood weer vol weg. Wel een paar keer verkeerd gereden. Op zich een goede organisatie in Apeldoorn maar een paar lintjes of bordjes extra is geen overbodige luxe... Mijn achterrem werd steeds slechter, geen lekker gevoel om in een afdaling je rem te missen (en met voorrem vol remmen is geen optie als je op je fiets wil blijven zitten ;-)). Bij de tweede tussenstop kwam ik nog een bekende tegen, namelijk Alex (mijn oom) die ook fanatiek fietst (zowel race als mtb). Een klein wereldje is het toch en altijd leuk om familie tegen te komen op onverwachte plekken. Op het eind nog even flink gas gegeven en mijn tijd van 1uur 52min was ruim 18 minuten sneller dan in 2009. Ook mijn hartslag was ruim 9 slagen lager. Ofwel mijn progressie van het afgelopen jaar is ook duidelijk zichtbaar op de mtb (al had ik niet anders verwacht).

En ook hier werden er foto's gemaakt:



Vandaag (zondag) stond een rit met Edward op de planning. Ik was van plan om lekker rustig te fietsen. Helaas voelde de benen niet goed en was het gewoon keihard werken. Ik voelde voordat ik ging fietsen mijn benen al aardig dus dacht er goed aan te doen om iets eerder weg te gaan en alvast wat in te fietsen. Omdat ik de wind mee had ging dat goed, echter eenmaal samen fietsend met Edward wist ik meteen hoe laat het was. Het mooie van met zijn tweeen fietsen is dat je je kan verstoppen achter de anders zijn rug. Dat heb ik vandaag dus ook veel gedaan. Ondanks de slechte benen wel lekker gefietst. Vooral het laatste stuk met de wind mee was gaaf. Met zijn tweeen met snelheden tussen de 35 en 40km/h door het bos en polder heen is gewoon gaaf!!!

Op het eind gaf mijn km teller ruim 90km aan. Toen kwam mijn tik met mooie getallen weer naar boven. Ik wist dat als ik rechtstreeks naar huis zou fietsen net geen 100km zou halen. Dus ondanks de slechte benen nog een klein ommetje gemaakt om precies op de 100km uit te komen (en helaas 400 meter te veel gefietst ;-)). Tikkeltje gestoord maar wel leuk om in oktober nog 100km te fietsen.

Al met al was het dus een super weekend!!!

maandag 11 oktober 2010

Datum Marmotte 2011

Zie onderstaande tekst uit mail van Alpedhuezfietsreizen.nl


Beste Marmotters of toekomstige Marmotters,


Wij hebben vandaag contact gehad met de directeur van Sportcommunication. Hij heeft ons verzekerd dat La Marmotte 2011 zal plaatsvinden op zaterdag 2 juli 2011. Over de hoogte van het inschrijfgeld, de criteria voor een plekje in de verschillende startvakken en de openingsdatum van de inschrijving kon hij ons nog geen verdere mededelingen doen, maar we wilden jullie dit nieuws niet onthouden.


Ben je van plan La Marmotte 2011 te gaan fietsen houd dan je mailbox en onze website goed in de gaten. We verwachten binnen 2 weken precieze informatie te hebben over de inschrijfprocedure.


Met vriendelijke groeten,


Alpedhuezfietsreizen.nl

Het trainingsschema kan dus weer gemaakt worden (al is de datum geen echte verassing) :-).

Foto Goudsbergtocht 2010


Heb ik nu mijn ogen dicht????

dinsdag 5 oktober 2010

Foto Kozakkenputtocht Leusden 2010




vrijdag 24 september 2010

MTB Florius Posbank

Hieronder een foto impressie van de MTB tocht met Florius collegae.


zondag 19 september 2010

Hel van Groesbeek (Cyclo 50km)

Zaterdag was het zover, mijn eerste mtb cyclo. Een tijdje terug heb ik een lijstje gehad van Jantiene met allemaal mooie wedstrijden. Dit was de eerste die ik van het lijstje heb gefietst. Een mooie tocht in de buurt van Nijmegen.

De week voor de tocht heb ik toch nog geprobeerd wat KM's te maken op de MTB. Maandag even twee rondjes knallen op het MTB circuit bij Laage Vuursche en de dinsdag een kort rondje samen met collega Harm (die mijn oude MTB leent om mee te kunnen met een MTB tocht as. vrijdag met collegae in de buurt van de Posbank). Niet echt een ideale voorbereiding maar ach het is mijn eerste MTB wedstrijd dus ik heb geen verwachtingen.

Vrijdags op weg van werk naar huis speelde het nummer Vide la Vida (vrij vertaald: Leve het leven) van Coldplay. En de hele tijd bleef dat nummer en melodie in mijn hoofd zitten en kreeg er ontzettend veel zin om te vlammen in de hel van Groesbeek.

Zaterdagochtend vroeg opgestaan en het welkbekende pasta'tje naar binnen gewerkt. Om 7:15 al onderweg naar De Horst (dorpje vlakbij Groesbeek waar start en finish was). Las de avond ervoor op de website dat het druk kan worden en inschrijving om 9:00 uur gesloten is (om 10:15 was onze start). Dus voor de zekerheid lekker vroeg weg. Na achten was ik al op plaats van bestemming (parkeerplaats van de plaatselijk voetbalclub, zij zullen ook wel blij geweest zijn met al die auto's ;-)). Rustig startspullen ophalen (wat me opviel dat iedereen elkaar groette, leuke sfeer dus) en fiets klaarmaken. Wel grappig om dat te doen terwijl twee auto's verder Daphny van den Brand bezig is met haar voorbereiding. Omdat ik ruim op tijd was maar wat warm gereden. Normaal doe ik dat nooit voor een cyclo maar dit keer dacht ik baat het niet dan schaat het waarschijnlijk ook niet. En ach het is toch wel leuk dat je je inrijd met oa. olympisch kampioen Bart Brentjes. Half uurtje voor de start stond ik in het startvlak, die al vrij vol stond. Gelukkig scheen de zon dus dan is het aangenaam wachten.

Bij het startschot (of eigenlijk fluitje) meteen volle bak. Had mezelf voorgenomen om vanaf het begin maar meteen vol te gaan en maar zien waar het schip zou stranden. Binnen 10minuten zat ik al aan 188slagen per minuut. Dat ga ik niet 2,5 uur volhouden dacht ik nog bij mezelf. Doordat ik niet vooraan stond was het een beetje gaatjes dichtrijden naar een groep met ongeveer dezelfde snelheid (zover je er wat aan hebt met MTB'en). De volgende keer toch maar wat verder naar voren staan zodat je wat sneller in de juiste groep zit (buitenom inhalen met mtb is niet altijd prettig).

Het fietsen ging lekker, kon mooi tempo houden. Ondanks het weer van de afgelopen dagen vond ik het parours er wel goed bijliggen. Af en toe een modderbende maar over het algemeen een goede ondergrond (en daar moet ik het van hebben). Gelukkig waren er ook niet te veel technische stukken. Ik merk dat ik daar nog niet super goed in ben. Toch iets te voorzichtig. Evenals het rijden in zand kan ik me daar nog ontwikkelen (altijd kijken waar het beter kan is het aard van het beestje ;-)). Tijdens een stuk waar we van de fiets af moesten en een stukje lopen schoot de kramp bij mij in de kuiten... Gelukkig kon ik er doorheen trappen en verdween het gevoel al snel. Later nog wel een paar keer last van gehad bij het op de fiets springen na wat loopwerk. Zou je daar ook op kunnen trainen???

Na anderhalf uur was de accu wel een beetje leeg bij me. Tijdens het mtb kan je niet echt eten (ga maar eens fietsen in het bos met een hand aan het stuu en ongeveer 20 á 25km per uur) dus heb ook maar een reep op. Heb toen ook maar even bewust iets rustiger aan gedaan. Na 35km was een verzorgingspost maar die liet ik maar links liggen (hoefde immers nog maar 15km dus met een flinke teug uit mijn bidon dacht ik het wel te kunnen redden). Zat op de fiets de km's af te tellen en hoe dichter ik bij de finish kwam hoe harder ik wilde fietsen (en maar steeds het deuntje van coldplay, I used to rule the world; Seas would rise when I gave the word; Now in the morning I sweep alone; Sweep the streets I used to own. I used to roll the dice; Feel the fear in my enemy's eyes; Listen as the crowd would sing: "Now the old king is dead! Long live the king!". Afijn ik kan wel verder gaan want inmiddels ken ik elke letter van het nummer... (en live met die bass is het nog indrukwekkender). Het nadeel van km's aftellen is dat het tegenvalt als je de 50 ziet staan op je tellen en nog op onverharde weg rijd. Gelukkig draaide ik op km 51 precies de weg weer op dus kon ik nog even vol sprinten op de mtb naar de finish (kon overigens niet veel versnellen wat daarvoor trapte ik ook al "en bloc").

Met een voldaan gevoel stapte ik af. Met een tijd van 2:30 was ik tevreden en het werd uiteindelijk een tijd van 2:19. Gemiddelde hartslag was 175 dus nabij omslagpunt, had dus nog wel even door kunnen gaan ;-). Vervolgens chip ingeleverd, fiets en mezelf schoongemaakt (ja dat is mtb'en) en de auto weer in richting een terrasje in Utrecht (na inspanning komt ontspanning ;)).

Toen ik 's avonds thuiskwam en op de site keek naar de uitslag was ik zeer blij verrast... Zie ik mijn naam op de derde plaats staan, nog ff voor de zekerheid kijken of ik dat echt ben maar ook mijn startnummer stond ervoor... Niet slecht, mijn eerste wedstrijd en meteen derde... Nu al weer zin in volgend jaar, hopelijk kan ik mezelf blijven verbeteren zodat ik ook in andere cyclo's een beetje kan meedoen (oh ja en volgend jaar op voor de 90km en dan goed voorbereid).














VIDE LA VIDA!

zondag 29 augustus 2010

Minder is meer???

Kort nadat ik de Marmotte had gereden had ik de volgende afspraak al in de agenda gezet. De Velomediane Claudy Criquielion zou het sluitstuk van het seizoen worden. Echter waar ik geen rekening mee heb gehouden is de verminderde motivatie om door regen en wind te gaan fietsen (en te genieten van lekker eten). Als er geen heilig doel meer is dan kan ik mezelf toch iets minder motiveren om volgens een "strak regime" te leven. Na de Marmotte heb ik maar 950 kilometer gefietst in twee maanden tijd. Niet echt een super voorbereiding. Week voor de "Criq" ben ik nog wel in België geweest om weer te wennen aan het geweld in de Ardennen. Tijdens deze tocht, de Geant des Ardennes, merkte ik wel dat de klimmersbenen goed waren. Als ik bergop aanzette reed ik toch wel een tempo die niet door veel andere wielertoeristen gevolgd kon worden.

Het plan was om vrijdag al naar Belgie af te reizen voor de "Criq". Echter door het slechte weer had ik daar niet zoveel zin in. Immers als ik dan toch binnen moet zitten dan liever in mijn eigen huis met alle luxe ;-). Dus om vier uur 's ochtends ging de wekker al af. De avond ervoor had ik alles al klaar gezet dus het was kwestie van aankleden en een lekker bord pasta eten (dit keer macaroni voor de afwisseling ;-)). Begin het al aardig te leren zo midden in de nacht eten. Gedachte gingen dan ook ff terug naar vroeger toen ik ook wel eens op dat tijdstip at... Broodje shoarma na avond/nacht stappen, dat was ook een vorm van topsport :D. Om half vijf zat ik in de auto en stond de navigator ingesteld op La Roche en Ardenne. Tot Luik ging het allemaal voorspoedig. Vanaf Luik was echter de weg afgezet ri. Luxemburg dus moest een aardige omweg maken om in La Roche te komen (half uur langer). Om kwart over acht was ik in La Roche, snel mijn startspullen ophalen en mezelf klaarmaken voor de tocht. Om kwart voor negen stond ik klaar in het startvak en begon het wachten. Wat opvallen was dat ik een lage hartslag had. Tijdens de marmotte was deze in het startvak vrij hoor (rond de 100) nu zat ie tussen de 60 en 70 slagen. Zou dat komen omdat ik mezelf geen enkele druk had opgelegd? Doelstelling was immers zilver dus mocht er ruim zeven uur over doen.

Om iets over negen uur weer het mooie geluid van mensen die hun schoenen inklikken in de pedalen. Onder aanmoedigen van het publiek langs de kant schoten we in gang. De eerste kilometers waren helemaal autovrij dus werd er vrij breed gereden. Vanuit de start was het al klimmen, een mooie bijkomstigheid omdat ik het prettig vind om mijn lichaam in het begin even wakker te schudden door richting de 180hs per minuut te gaan. Nu was het zoeken naar een mooie groep die hetzelfde tempo fietst als ik graag doe. Af en toe zit je dan in een lekker groepje maar doordat de klimmen snel na elkaar komen heb je er niet zoveel aan. In de afdaling en op het "vlakke" na een andere klim ging het er heftig aan toe. Hoge snelheden en hele groepen bij elkaar, dat vraagt om problemen. Zelf vind ik het lekker om de "leiding" te nemen in de afdaling. Door de diverse afdalingen in de alpen (en wat tips van mijn neef en een afdaling achter een echte prof op Alpe du Huez) ligt dat mij wel en heb ik het gevoel dat ik vrij hard maar wel gecontroleerd afdaal. Tijdens een van de afdalingen sloeg het noodlot in een groep voor me wel toe. Ik wilde naar deze groep toe rijden en zat er zo'n 200 meter achter. Opeens hoor je dan een vreemd geluid en het volgende moment zie je mensen op de straat en in het gras staan en liggen. Een persoon lag er niet zo lekker bij. Doordat er andere mensen ook bij waren besloot ik in een spit of een second om door te rijden met de gedachte dat ik niet zoveel kon doen (misschien toch maar eens een EHBO training doen). Al snel kwam ik bij de over gebleven fietsers uit de groep die voor me reed. Gesprek was natuurlijk de valpartij, ik merkte ook dat ze niet zo lekker aan het fietsen waren dus ik besloot maar door te rijden (met als gevolg dat ik ze in mijn wiel kreeg).

Na 70km  kreeg ik weer last van mijn onderrug. Voor mij een teken dat ik het maximale gaf, en nog maar eens een teken dat ik volgend jaar echt mijn rompstabiliteit moet trainen om beter te worden. Bij de bevoorrading snel wat gedronken en mijn drinkbussen gevuld. Het banaantje maar op de fiets opgegeten om maar niet teveel tijd te verliezen. Het gemiddelde was toen nog vrij hoog (rond de 29km/h) dus had toch weer het snode plan om voor goud te gaan. Bij het passeren van de diverse dorpjes stond er veel publiek langs de kant, super om mee te maken en aangemoedigd te worden. Ook op de steile klims stond veel publiek, het applaus zorgt er dan voor dat je toch iets harder gaat trappen. Dit maken de pro's dus ook mee. Moet een heerlijk gevoel zijn... Wel opvallend ten opzichte van een toertocht is dat er na een heuvel meteen vol doorgereden wordt. Geen tijd om even rustig een reep of zo te eten, nee bijschakelen en vol doorgaan.

Het mooie van fietsen in België is ook dat er veel respect is. Tijdens de cyclo waren alle kruispunten voorzien van agenten en konden wij gewoon doorrijden. Daarnaast reden er weinig auto's op het parcour, en als ze er al reden dan houden ze echt rekening met je... Heerlijk!

Na ongeveer 4 uur fietsen viel het mij op dat het niveau van de andere fietsers gelijk was met de mijne, bergop maakte niemand meer echt het verschil en in de afdaling vormde zich steeds een grote groep. Na 150km begon voor mij de vermoeidheid wel te tellen, dus ging ik iets meer in het wiel rijden en minder op kop (behalve dan in de afdaling). Naar wat bleek de laatste klim was echt een lijdensweg, de benen waren echt op maar de teller gaf nog 15km aan, nog ff doorbijten dus (ik ken het gevoel inmiddels en weet dat ik daar doorheen moet). In de afdaling kon ik echt een gat niet dichtrijden en zat ik er nog verder doorheen. Achter me was dat ook opgevallen want een aantal passeerde me en reden het gat dicht. Een van de fietsers kwam ook langs en riep me wat toe, weet niet precies wat ie zei maar gezien zijn lichaamstaal was het iets van kom op we zijn er bijna. Dus met alle kracht die ik nog had nog een keer vol in de beugels. De laatste km's waren naar beneden (de volgende keer toch ff beter kijken hoe parcours eruit ziet) bij het zien van bordje La Roche was het moraal ook weer helemaal terug. De laatste km naar de streep ging op volle snelheid (rond de 45km/h). Volgens mij klokje was ik in 6 uur en 4 minuten over de finish. Ik dacht dat ik binnen de zes uur binnen moest zijn dus baalde een beetje dat ik net geen goud had, echter het gevoel was goed dus ik was trots op de prestatie. Twee keer zilver in één jaar na een jaar serieus fietsen is toch niet slecht...

Nadat ik mezelf had opgefrist en ontdaan had van de fietskleding (zeiknat door de diverse regenbuien) toch maar mijn diploma ophalen. En toen kwam de verrassing van de dag. Bij het overhandigen een "Proficiat" en toen ik naar het diploma keek stond daar "a obtenu le SANGLIER d' OR" ofwel GOUD!!! Zelf geloofde ik het nog niet helemaal dus bij het plastificeren van het diploma toch maar even gevraagd aan een Waal die nederlands sprak. Is dit nu goud??? Nadat hij dit bevestigde overviel me toch wel enige vorm van blijdschap cq trots. Het was me dan toch gelukt (goud was tot 6uur en 5min). De basis die ik de eerste helft van dit jaar heb opgebouwd is goud waard gebleken. En misschien nog wel het belangrijkst, de bevestiging dat ik toch wel aardig kan fietsen (en motivatie om volgend jaar Goud te halen in de marmotte).

In het algemeen klassement neem ik plaats 610 in (weet nog niet hoeveel er gestart zijn) en in mijn cetegorie plek nummer 194. De bruto tijd is 6:03:56 dus had er nog 1minuut langer over mogen doen ;-). Het eerste rondje ging overigens belachelijk hard volgens diploma, de 74 km afgewerkt in 2:12:33. Dat is een gemiddelde van 33,5 (lag toen op plek 629).

Nu ik dit goud heb gehaald ben ik er op gebrand om volgend jaar te kijken of ik omhoog kan kijken in het klassement. Met een betere voorbereiding ben ik ervan overtuigd dat dit moet kunnen. Maar zoals de titel van deze blog al luidt, minder is soms ook meer...

ps. helaas geen gps bij deze tocht, bij thuiskomst bleek dat ik vrijdag iets te veel verwijderd had op mijn garmin. De rit is niet opgeslagen zo lijkt het (mocht iemand weten hoe ik hem toch nog weer tevoorschijn kan toveren dan hoor ik dat graag, rit staat immers wel bij geschiedenis in toestel zelf...)

woensdag 25 augustus 2010

Foto's uit de oude doos...

Hier fiets is als 17jarige de Alpe du Huez op. Tijd was best wel indrukwekkend, namelijk in 1uur en 5 minuten.

Hier als 26jarige fietsend in de Jan Janssen Classic van 2005. Na een tijd lang genieten van het studenten leven en het werken aan een carriere. Valt wel te zien aan de extra kilotjes ;-).

En deze van La Marmotte, als 31jarige! Flink afgetraind na 8 maanden leven vóór één doel!

zondag 22 augustus 2010

Foto's Les Geant des Ardennes

Kleine impressie van de toertocht:



vrijdag 30 juli 2010

Trainingsschema augustus

Vanavond even bezig geweest om mijn trainingsschema in elkaar te zetten voor een mooi slot van het wegseizoen. Het hoogtepunt moet La Velomediane Claude Criquelion worden op 28 augustus. Omdat ik daar goed wil zijn (dit keer is het doel zilver ;-)) is het een vrij pittig schema maar na een maandje beetje aanmodderen lijkt me dat goed. Immers alles moet in een teken staan van een doel en met La Velomediane heb ik in augustus dat doel.

Het hardlopen heb ik niet in het schema opgenomen, ik heb van Edward een heel mooi schema gekregen maar denk dat dit nog iets te zwaar is voor mij. Krijg namelijk last van mijn knie tijdens en na het lopen. Vooral dag na het lopen voelt het niet prettig. Dus probeer gewoon elke week 1x te lopen en hopelijk gaat het steeds wat beter!

Het schema:

donderdag 29 juli 2010

Afdaling Galibier...

Nog 11 maanden en dan is het weer zover.... ;)