zondag 18 april 2010

Amstel Gold Race 2010

Vrijdagavond begon de voorbereiding voor zaterdag 17 april de Amstel Gold Race. Veel pasta eten, tas inpakken met fietsspullen en een laatste controle van mijn fiets. En wat bleek, zonder een meter te rijden LEK! Het zal ook niet waar zijn, dinsdagavond had ik voor het laatst gefietst maar toen was na afloop mijn band nog vol met lucht, vrijdagavond was ie leeg. Dus ik kon weer aan de gang met het vervangen van de binnenband. Ik denk dat ik dit jaar al een band of 7 heb moeten vervangen. Wordt er een beetje moedeloos van... Maar ja nieuwe binnenband erin gedaan en lekker op tijd naar bed gegaan.

Om vijf uur ging de wekker, normaal zet ik deze nooit maar ik had afgesproken om om zes uur bij Edward te zijn en ik wil niet te laat komen dus op tijd mijn bed uit, net zoals bij de Ronde van Vlaanderen een pasta op de vroege morgen gegeten. Begin er aan te wennen, warm eten in de ochtend.

Rond een uurtje of half negen waren we in Valkenburg, laatste stukje was toeristische route maar ach we hadden de tijd. Op weg naar het inschrijfpunt het eerste wapenfeit op de fiets! Aangehouden worden door de politie omdat we door rood waren gereden. Tijdens het vragen naar de weg naar het startpunt even niet opgelet dat het stoplicht op rood stond en ondanks dat er niks aan de hand was (afslaan naar rechts dus niemand had er last van) werden we toch aangehouden. Met een waarschuwing (de agent noemde het een gele kaart, alsof we dat kennen in de wielrennerlarij...) op zak naar inschrijfpunt om oa kaderplaatje en bikechip (voor tijdsregistratie) op te halen. Het was al lekker rustig dus dat was zo gedaan en na een kleine oponthoud voor de start reden we iets over negen weg.

En wat een drukte onderweg... niet normaal! Ik wilde de 150km lekker snel rijden (in vijf uurtjes) maar in het begin van de tocht die ambities maar snel opzij gezet. Het eerst klimmetje kwam gelukkig al vrij snel (na 3,5 km) en daar kon de grote inhaaltocht beginnen. Dit jaar klim ik super makkelijk (dankzij trainingsschema van Edward en de vele kilo's die ik kwijt ben) dus konden we samen een vracht aan fietsers inhalen. Dit ritueel zou zich bij elke klim herhalen. Daarnaast begin ik mijn eigen klimkwaliteiten beter in te schatten, in het begin wat rustig aan en dan in een strak tempo omhoog fietsen. Benieuwd hoe dat gaat zijn in de Vogezen en Alpen.

Bij de eerste verzorgingspost hebben we in plaats van wat te eten, de beenstukken afgedaan. De zon brandde inmiddels lekker dus de melkflessen konden buiten worden gezet. Vervolgens hebben we na een  kleine 100km we even lekker gepauzeerd (tijd maakte me al niet meer uit) en heb ik een lekkere vlaai en halve liter cola op. Daarna had Edward de turbo erop. We vlogen over de weg en ik moest alle zeilen bijzetten om niet op een te grote achterstand te worden gezet. Op de Eyserbosweg werd ik netjes door Edward in toom gehouden, heerlijk om zo'n wegkapitein te hebben met terrein kennis. Wat is dat een gemene klim die steeds stijler wordt!

De volgende klim sloeg het noodlot weer bij mij toe, de bocht voor de klim gleed ik weg met mijn achterwiel en vreesde ik weer een lekke band. We spraken af om er boven even naar te kijken omdat ie nog niet plat was. Moest Edward laten gaan in de klim maar reed toch nog in behoorlijk tempo naar boven. Benieuwd wat de fietsers gedacht moeten hebben die zaten te ploeteren terwijl ik met lekke band naar boven reed :). Bovenop de berg weer mijn nieuwe hobby uitgeoefend, gaat steeds sneller een bandje vervangen. Gelukkig was er op dat punt ook een Shimano motor met een voetpomp dus ik kon de weg vervolgen met voldoende lucht in de band (met handpomp is het toch altijd wat minder).

Het laatste stuk reed ik weer lekker, echter nu waren wij denk ik kudde dieren wat we zijn compleet verkeerd gereden zodat we de keutenberg hebben overgeslagen!!! Aan de ene kant jammer maar ach zou wel super druk zijn geweest en dringen geblazen daar naar boven toe. Na een toeristisch toer door Valkenburg toch nog bij de Cauberg gekomen en daar zigzaggend naar de finisch gereden. Binnenkort komt daar ook filmmateriaal van dus ben benieuwd...

Amstel Gold Race was voor mij een eenmalig evenement, ik vind het te druk waardoor je nooit echt lekker kunt fietsen. Vele hadden dat al voor de tocht tegen me gezegd maar nu heb ik het ervaren en mag ik er een oordeel over hebben! Benieuwd hoe dat zal zijn bij de volgende grote afspraak namelijk 13 mei, de Steven Rooks Classic. Dit is een cyclo dus verwacht dat het niveau van de andere fietsers ook hoog/compentatief zal zijn!

ps. als compensatie voor het missen van de Keutenberg vandaag maar 90km op het vlakke gefietst :-).

Geen opmerkingen: