dinsdag 25 mei 2010

Weekend van het sociale fietsen deel 2

een optie die ik niet genoemd had in mijn vorige blog:

3. Geen, een dag vol met pech!!!

's ochtend scheen het zonnetje lekker en nadat ik Edward had opgehaald op weg naar Heelsum voor de toertocht aldaar. De italiaanse weg lekker op buitenblad naar boven gereden en het gevoel was goed. Echter na 20 minuten vanaf de start liep ineens mijn ketting eraf. Wat bleek mijn freewheel is compleet vastgelopen... Doorfietsen was niet echt een optie met nog 39 beklimmingen te gaan. Dus maar terug naar auto (Edward ging ook mee terug, dus al snel besloten we om maar in de buurt een rondje te maken).

Nadat ik andere velgen in mijn fiets had gezet (het geluk van een aantal goede sets wielen te hebben) vervolgde we het fietstochtje, lekker de polder in om wat windbergen te pakken. Het gevoel was goed. Mijn benen voelde ook lekker... totdat we richting muiden fietsen op een fiets pad. Op fietspad langs de snelweg kwamen twee jonge fietsers ons tegemoet, wij fietsen achter elkaar, ik voorop en Edward achter mij. Ik zag ze geen rare bewegingen maken en had de indruk dat ze ons ook gezien hadden. Op het moment van passeren gebeurde er echter iets wat ik totaal niet verwachte, ik vloog door de lucht en maakte me op voor het neerkomen, apart dat je gedachten dan zo snel gaan dat het lijkt alsof het lang duurt. Eerst raakte het lichaam het asfalt vervolgs klapte mijn hoofd tegen het asfalt. Vooral het laatste heeft wel wat indruk op mijn gemaakt, op het moment voor contact met de grond dacht ik nog dit gaat pijn doen... Gelukkig heb ik nooit bezuinigd op mijn helm en deze heeft de klap perfect opgevangen.  Het piepschuim in de helm is op diverse plaatsten doormidden. Die heeft de klap dus helemaal geabsorbeerd.

En dan lig je daar, na wat doorschuiven (ja iemand die ook wel eens het asfalt gekust heeft weet hoe het voelt) ben ik in de berm beland, na een korte check of alles nog werkte was het eerste wat ik deed naar mijn fiets kijken (toch wel apart), vervolgens zag ik dat Edward ook gevallen was (hij reed iets achter mij), hij had veel last van zijn elleboog, dan denk je even weg doel (we fietsen samen de Marmotte). Het meisje wat ik waarschijnlijk geraakt heb met mijn schoen (ze kwam ineens op onze helft) was gelukkig niet gevallen. Omstanders boden alle hulp aan maar uiteindelijk besloten we maar om naar een manege te gaan vlak bij in de buurt om daar de wonden te verzorgen. We lagen namelijk alle twee goed open. De wonden schoongemaakt, en inmiddels was moeder van meisje ook gearriveerd, ze is verpleegkundigde dus heeft even edward wond die er heftig uitzag schoongemaakt. Na gegevens uitgewisseld te hebben zijn we met vriendin van Edward naar Ziekenhuis gegaan. Op foto's bleek dat we gelukkig beide niks gebroken hadden, dus trainingsweek Vogezen en Marmotte is niet in gevaar.  Na de foto's, tetanus prik en inpakken van de elleboog (we hadden alle twee dezelfde verwondingen) op weg naar huis. Thuis de open wonden nogmaals op advies van ziekenhuis schoongemaakt onder de douche... Dat was dus geen prettig gevoel, gelukkig heb ik maar aan één kant buren... ;-). Een bizar einde van wat een mooie fietsdag leek te worden... Oh ja, de foto's laat ik maar achterwegen... te veel bloed en rauw vlees... ;-)

En nu begint het verzekerings werk... benieuwd hoe dat allemaal gaat...

2 opmerkingen:

Eric zei

Wow Richard, gelukkig allemaal redelijk goed afgelopen. Ik volg je blog sinds begin dit jaar, omdat ik zelf ook de Marmotte ga doen met bijna dezelfde doelstelling (ik wil in 8.29 rond zijn, voor het " echte mannen goud ". Succes met het herstel en de verdere voorbereiding.

Richard Vermeer zei

Dank, ja vallen komt nooit goed uit maar nu helemaal niet. Gelukkig vallen de verwondingen relatief mee (had allemaal erger kunnen zijn). Verwacht zaterdag weer voor het eerst op de fiets te zitten en dan volgende week weer kilometers te maken in de Vogezen.

8.29, is snelle tijd, wie weet komen we elkaar tijdens de rit (of in de week voorafgaand tegen (ik zal ook rond die tijd zitten))