woensdag 23 juni 2010

Startnummer La Marmotte 2010 bekend

Mijn startnummer voor La Marmotte 2010 is bekend. Het is 465 geworden. Een mooi laagnummer wat inhoud dat ik redelijk vooraan mag starten. Veel zin in. Voor iedereen die zaterdag 3 juli benieuwd is waar ik fiets kan via http://www.la-marmotte.org/index.php mij volgen. Enige wat je moet doen is mijn startnummer invullen.

De tijden op top van de col du Glandon, dorp Valloire na afdaling van Col du Telegraph, top van Col du Galibier en de aankomsttijd op de Alpe du Huez worden geklokt.

Dit zijn de tijden waar ik op mik:
Col du Glandon: 2:00
Valloire: 4:30
Galibier: 5:50
Alpe du Huez: 8:30

En dan heb ik goud en een zeer mooi resultaat neergezet waar ik heel blij mee zal zijn.

zondag 20 juni 2010

Nog twee weken...

Het is aftellen, volgende week zit ik in Frankrijk voor de laatste puntjes op de i. Het gevoel zegt dat ik er klaar voor ben. Al die maanden voorafgaand hebben zijn nut gehad. Ben behoorlijk afgevallen (weeg nu rond de 77kg (niet de vooraf gewenste 74 kilo maar dat maakt me niet uit) en heb ruim 5.000 km op de fiets gezeten dit jaar.

De laatste maand heb ik de nodige lange klims in de benen zitten. Zowel in de Vogezen als in de alpen heb ik kunnen wennen aan meerdere lange klims per tocht te fietsen. Dit was voor mij nieuw dus een nuttige ervaring. Het weekend in de alpen heb ik voornamelijk ook mijn afdaling technieken verbeterd. Niet dat ik me als een Salvoldelli (Il Falco) naar beneden ga storten tijdens de Marmotte (de meeste tijd win je omhoog en niet naar beneden) maar toch goed om veilig en snel een afdaling te kunnen doen.

Vaak wordt me gevraagd welke tijd ik wil rijden. Mijn doel is en blijft goud halen en dat betekent binnen 8uur 45min finishen. Het kan natuurlijk zijn dat ik pech onderweg krijgt dus mocht dat het geval zijn dan is uitrijden al een grote opgaven. Gezien de afzonderlijke tijden die ik per klim heb gereden moet het mogelijke zijn om binnen de gestelde tijdslimiet binnen te kunnen zijn. Blijft natuurlijk wel afwachten hoe het lichaam reageert op de langdurige inspanning.

Ik ga ervoor!

dinsdag 15 juni 2010

I gotta Feeling...

Na weekend fietsen in de Alpen,  met mijn neef Tom Vermeer, is de moraal bij mij weer helemaal terug... Moet eerlijk zeggen dat ik na het ongeluk van een paar weken geleden ff het juiste gevoel kwijt was... Teveel denken en niet genieten /focus... Dit kan je ook terug zien in mijn trainingen in de afgelopen periode. Op trainingsweek in de Vogezen na heb ik niet echt in NL op de fiets gezeten om te trainen. Maar dit weekend heeft de focus/moraal weer helemaal teruggebracht.

Hoe het komt, ik weet het niet zeker maar de omgeving heeft me zeker goed gedaan. Daarnaast ben ik fietstechnisch helemaal weggereden door mijn neefje... Voor de beeldvorming, op de Alpe du Huez kwam ik na 69 minuten boven terwijl Tom al ruim 20 minuten boven was. Natuurlijk is dat logisch als je kijkt naar waar ik vandaan kom en fietsen mijn (uit de hand gelopen? ;-)) hobby is in tegenstelling tot de echte sport van Tom... Maar ja iets in me wil toch altijd de beste zijn... En was toch behoorlijk "pissed off" (op mezelf) als ik weer eens werd opgehaald :-). Maar ja besef dat ik toch best wel aardig omhoog rijd (gezien de fietsers die ik passeerde en tijden), geeft mij achteraf wel een zeer goed gevoel. Tot zover de beschouwingen...

Omdat we geen internet hadden in het chalet in Oz en Oisans hierbij korte samenvatting van de dagen.

Dag 1
Om 2.00 uur stond ik bij Tom voor de deur, voor de kleine 1100 km naar de alpen. Rond 12 uur kwamen we aan, naar wat gebel over en weer met de reisorganisatie (verdiende niet de schoonheidsprijs) werd duidelijk dat we om 17:30 verwacht werden bij het chalet (10 persoons met zijn 2-en is genoeg ruimte :)). Rond 13:00 uur zaten we dus lekker op de fiets om los te fietsen. De Dauphine was ook in de buurt dus we waren een beetje beperkt in de mogelijkheden. Het werd dus een rit rond het stuwmeer bij Allemont en stuk van Col du Lauteret opgereden. In totaal 2,5 uur en 75km dus een mooi begin. Daarna ff boodschappen halen en op naar het Chalet met Sauna en Jacuzzi. Vooral van de Jacuzzi is veelvuldig gebruik van gemaakt na het fietsen.



Dag 2
We hadden gedacht om de mini marmotte te gaan rijden, maar omdat we ook naar de Dauphine wilde kijken op Alpe du Huez besloten we om de Col du Glandon te verkennen en Alpe du Huez op te rijden. Eigenlijk wilden we voor de Alpe ook nog Col d'Ornon oprijden, echter doordat ik mijn camera vergeten was zijn we bij Oz omhoog gereden om camera op te halen. De klim naar Oz-station is overigens een pittige met gemiddeld stijgings percentage van 7,7%. De top van de Glandon lag in de wolken, dus laatste stuk was zo'n beetje op de tast. Uiteindelijk was ik precies 2 uur na het vertrek van uit Bourg d'oisans boven. Na de camera opgehaald te hebben weer terug naar Bourg d'oisans toe om de magische berg op te rijden. Voor mijn gevoel ben ik niet vol gegaan, uiteindelijk wel in 69 minuten boven, hoop dat dit 3 juli ook gaat lukken. Wel wil ik in de week voor de Marmotte mezelf testen op de alpe. Ben ervan overtuigd dat ik mijn beste tijd moet kunnen verbeteren (iets van 65 minuten) en onder het uur moet kunnen rijden.
Daarna begon het wachten op de Dauphine, dit duurde zeer lang, maar wel genoten toen ze langs kwamen. Als toetje hebben we de afdaling achter een prof gemaakt van Team Milram (nr 167). Ook dit was een goede les in afdaaltechnieken (bochten aansnijden, hoe lichaam gebruiken). Een mooie dag!



Dag 3
Met de auto zijn we de Col du Glandon overgereden. De afdaling is een vrij techinsche, hier zal ik dus voorzichtig moeten zijn 3 juli want verwacht dat er wel een paar gekken tussen zitten die denken daar tijdwinst te halen. In St. Michel-M de auto geparkeerd, dit is aan de voet van de klim van de Col du Telegraphe. Tom heeft eerst nog ff ingefietst maar ik ben maar meteen naar boven gereden. Ging het toch relatief rustig aan doen. De Telegraphe is een mooie beklimming en niet super pittig. Na korte afdaling de Galibier... Wat een beklimming is dat, niet super lastig maar wel lang en hoog... Laatste paar km tussen de sneeuw door naar boven gereden. Wat mooi!


Dag 4
We besloten om Col d'Ornon op te rijden. De niet al te pittige klim was een mooie eind van een geslaagd verkenningsweekend voor mij. Ken nu alle klims en weet wat mij te wachten staat. Daarnaast leuk om eens met Tom te fietsen, alleen de volgende keer iets vlakker zodat ik hem makkelijker kan bijhouden... hahahahaha



maandag 7 juni 2010

Limburgs mooiste...

.......of moet het zijn Limburgs warmste! Het verhaal kan ik kort maar krachtig vertellen, warm, warm en nog eens warm! Vooral de eerste 3 uur had ik last van de warmte. Daarna kwam ik er wel doorheen. Laatste anderhalf uur hebben we het rustig aan gedaan maar dat mocht de pret niet drukken. Binnen de zeven uur de tocht voltooid. Als beloning bij de McDonalds een lekker super size bigmac menu gehaald met 9 Nuggetskip... Heerlijk!

Op de Trintelerberg:

De rit:


zondag 6 juni 2010

Leven als een prof...

Deze week stond het weekje Vogezen op de planning met de 200km Limburgs mooiste op zaterdag als uitsmijter samen met Edward.



Dinsdagochtend rond een uur of kwart over vier ging mijn wekker, snel ff douchen en auto inpakken en om vijf uur bij Edward voor de deur om af te reizen naar de Vogezen. Rond een uur of 11:30 kwamen we aan in de Vogezen en kort na het installeren op onze kamer in de sportherberg zaten we al op de fiets voor een rondje van 72km. Door Anita, de gastvrouw, was een mooi tochtje in mijn garmin gezet. We vlogen over het parkour heen, waarschijnlijk oorzaak van de valpartij van een week eerder waardoor we alle twee weinig op de fiets hebben gezeten en super uitgerust waren. Bij terugkomst in hotel werden we verrast door een heerlijke kom met pasta erin... Dit is dus hoe het voelt als je prof bent en alles voor je geregeld wordt. Heerlijk dus, en dit was pas de eerste dag...

De tweede dag hadden we behoefte aan wat langere klims en ook dit kon geregeld worden, dit keer was het Michel die een leuk rondje in de Garmin had gezet. Dit keer 152km met Ballon d'Alsace als lange beklimming van ruim 13,2km met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,1%. Op deze klim heb ik weer een les geleerd voor La Marmotte. In de beklimming ben ik namelijk te lief voor mezelf geweest. Ik reed de klim in zone 2 omhoog en pas de laatste 2km versnelde ik. Met Edward (veel meer ervaring op dit gebied dan mijn persoontje dus een ideale coach) heb ik hier even over gehad op de top (waar we het groepje wat 45 minuten voor ons was gestart al hadden ingehaald) volgens hem kan ik beter in zone 3 omhoog rijden. In de afdaling en het vlakke stuk voor de klim heb ik mezelf voorgenomen om alle klims die die dag nog zouden komen in zone 3 omhoog te rijden. En dat ging dus prima zonder te verzuren. Met deze wetenschap zal ik de cols op 3 juli ook in zone 3 omhoog rijden.

De derde dag gingen we samen met een triathlonploeg uit Belgie op pad. Met de auto reden we eerst na La Bresse om daar enkele cols te bedwingen in de hoge Vogezen. De eerste col was La Schlucht met de wetenschap van de dag daarvoor reed ik in zone 3 naar boven in een lekker tempo. Ik kwam al eerste bovenaan en kon dus mooi wat foto's nemen van de andere. Twee leden van de triathlon club hadden halverwege de klim de pijp aan maarten gegeven en waren weer terug gegaan, te steil...

De tweede klim van de dag was de Petit Ballon, wat een pittige klim is dat... Al snel zat ik in mijn tempo en reed ik weg van de groep (wilde immers in zone 3 omhoog fietsen). Gaandeweg de klim begon ik me te irriteren aan mijn muziek op de ipod, dus die ging dan ook snel uit... In NL vind ik het wel lekker om met ipod in te rijden maar blijkbaar tijdens een klim niet... Op het moment dat ik het echt moeilijk kreeg zag ik dat iemand anders naar mij toe kon rijden, dit was voor mij de juiste stimulans om nog even een schepje bovenop te doen. Wederom was ik als eerste op de top, toch wel een lekker gevoel dat je weet dat je bergop je mannetje wel staat. Overigens was het niet echt warm namelijk rond de 10graden (laagst gemeten temp was 7graden!) in de verte waren zelfs nog heuvels te zien met sneeuw!!! Nadat iedereen boven was gekomen besloten we om de eerste beste restaurant een hapje te gaan eten. Dit werd een lekker bord pasta carbonara. Op dat moment was het heel lekker maar in het verloop van de tocht zat het eten me toch wel een beetje dwars...

De derde klim was de col du Platzerwasel al snel reed ik weer weg van de groep in mijn eigen tempo. Op een gegeven moment werd ik ingehaald door de oudste fietser (52). Met een zwaar verzet kwam hij mij voorbij zetten, het zag er niet uit maar het was wel uiterst effectief, ik heb nog even achter hem gezeten maar tempo was mij iets te hoog. In mijn eigen tempo dan maar doorgereden en kwam dus als tweede boven. Deze klim vond ik iets minder lekker gaan, deels doordat het eten nog op mijn maag lag maar ook omdat ik last kreeg van mijn linkerschouder (nawee van het ongeluk van week eerder) en mijn rechterknie (zadel stond achteraf iets te hoog, ene been is nl. paar milimeter langer dan de andere waardoor ik last krijg van de wat kortere been). Na een super afdaling waar de snelheid tot 78km per uur ging begonnen we aan de laatste klim de Col du Bramont. Door de lichamelijke ongemakken heb ik de vierde klim relatief rustig met een hoge frequentie opgereden. Op zich ging dit lekker en reed ik met iemand anders kop over kop (zover het helpt bergop) omhoog (was nu als derde boven). Wat restte was de afdaling naar La Bresse. Edward en ik zijn daar nog even naar een fietswinkel en apotheek geweest. In de fietswinkel handschoentjes gehaald (altijd handig paar extra) en wat gelletjes van Powerbar. In de apotheek Sportenine gehaald, dit middeltje helpt perfect tegen kramp en is alleen niet in NL te krijgen.

Terug in de sportherberg was de accu bij mij wel leeg, na het douchen en eten dus ook snel bedje ingedoken om te rusten.

De laatste dag hebben we een kort herstel ritje gereden. Voornamelijk genoten van de natuur en de ontspanning zoeken ivm Limburgs mooiste die we de dag erna gingen rijden.

Al met al was het een zeer geslaagde trainingsweek in de Vogezen, waar ik alleen met fietsen ben bezig geweest en nergens anders druk om hoefde te maken. De kans is groot dat ik volgend jaar weer een bezoek aan de Vogezen en Sportherberg breng want zo voelt het dus om een prof te zijn!