vrijdag 30 juli 2010

Trainingsschema augustus

Vanavond even bezig geweest om mijn trainingsschema in elkaar te zetten voor een mooi slot van het wegseizoen. Het hoogtepunt moet La Velomediane Claude Criquelion worden op 28 augustus. Omdat ik daar goed wil zijn (dit keer is het doel zilver ;-)) is het een vrij pittig schema maar na een maandje beetje aanmodderen lijkt me dat goed. Immers alles moet in een teken staan van een doel en met La Velomediane heb ik in augustus dat doel.

Het hardlopen heb ik niet in het schema opgenomen, ik heb van Edward een heel mooi schema gekregen maar denk dat dit nog iets te zwaar is voor mij. Krijg namelijk last van mijn knie tijdens en na het lopen. Vooral dag na het lopen voelt het niet prettig. Dus probeer gewoon elke week 1x te lopen en hopelijk gaat het steeds wat beter!

Het schema:

donderdag 29 juli 2010

Afdaling Galibier...

Nog 11 maanden en dan is het weer zover.... ;)

maandag 19 juli 2010

Wat ging er "mis"? En hoe nu verder!

Wat ging er mis? Die vraag heb ik mezelf vaak gesteld sinds de Marmotte. Waarom heb ik geen goud gehaald? Mijn lichaam verkeerd in een topvorm en toch is het niet gelukt! Zou het komen omdat ik niet de 74kilo gehaald heb voor de Marmotte? Heb ik te weinig gedronken? Ben ik te hard van start gegaan? Heb ik te weinig getraind? Is dit het beste wat mijn lichaam mij kan geven? Is de val van een maand voor de Marmotte te veel van het goede geweest? Dit soort vragen en meer schoten (en schieten) door mijn hoofd.

Het 'excuus' wat ik gebruik is dat de warmte mij genekt heeft. Op zich is dit te verklaren. Ik reed immers met kippenvel omhoog (dit is een symptoom van hittestuwing ofwel uitdrogingsverschijnselen), had last van kramp in kuiten en bovenbenen en ben nog nooit zo blij geweest met water.

Toch denk ik dat dit (de hitte) misschien niet helemaal de lading dekt. Het zal een combinatie van factoren zijn. De eerste keer zo'n wedstrijd fietsen (was super zenuwachtig), niet echt een drink plan tijdens de wedstrijd, lichaam te weinig getraind in de hitte, misschien wel overschatting van mezelf en ga zo maar door.

Hoewel ik mijn doel niet gehaald heb kan ik me wel steeds meer vinden in de prestatie die ik geleverd heb. Een zilvere tijd tijdens mijn eerste Marmotte met 8 maanden serieuze training is best wel goed. Het mooie is dat ik steeds meer gebrand ben op een goed resultaat volgend jaar. De Marmotte in 2011 wordt mijn doel! Ik weet nu hoe zwaar de tocht is en denk dat ik op een aantal gebieden nog beter kan. De komende tijd ga ik uitzoeken waar ik me kan verbeteren maar door mijn gedachte speelt nu:
- Sport dieet/voeding
- Fiets analyse (betere houding op de fiets)
- Betere zooltjes
- Nog beter trainen (schema aanpassen gedurende training)
- Mentaal verbeteren (kampioen van training is leuk maar gaat om de wedstrijd)
- Meer wedstijden
- Meer core stability oefeningen

Mijn bevindingen zal ik in deze blog delen en mochten jullie tips hebben dan hoor ik dat graag.

dinsdag 13 juli 2010

Nieuw doel...

Goud tijdens La Marmotte 2011 wordt mijn nieuwe doel. In de tussentijd heb ik ook enkele andere doelen (om geen Ullrich effect te krijgen). Zo wil ik in november tijdens de St. Nicolaasloop in Spakenburg een tijd lopen van onder de 20 minuten op de 5km. Absoluut een ambitieus doel maar dat heb ik nodig.

Daarnaast wil ik wedstrijdhardheid krijgen. Dit wil ik bereiken door meer Cyclo's te rijden en te kijken naar tijdrit wedstrijden.

In de wintermaanden zal ik weer meer op mijn MTB zitten. Zo blijf ik toch een beetje in conditie.

Oh ja en natuurlijk niet te vergeten de maand volledige rust waarbij ik de fiets probeer niet aan te raken.

Een druk sportief programma naast mijn werk maar heb er nu al zin in!

zaterdag 10 juli 2010

De bevalling die La Marmotte heet...

Zaterdag 3 juli was het zover, acht maanden heb ik naar deze dag toegeleefd. En wat voor dag werd het.

De week voorafgaand was ik samen met Edward op een camping in het dorpje Allemond aan de voet van de Col du Glandon. Zondagavond kwamen we aan en maandag was meteen het eerste ritje de col du Glandon op. Ondanks de reisdag van de dag ervoor ging dit allemaal lekker. De dinsdag werd de col du Telegraphe en Col du Galibier beklommen. De top van de Galibier hebben we niet gehaald. Het begon namelijk te regenen dus met nog 4km te gaan voor de top besloten we om terug te gaan, immers geen risico's.

Op woensdag stond een tijdrit gepland op de Alpe du Huez, samen met 9 andere fietsers gingen we vlammen de Alpe op. Ik wilde mijn tijd (1:05) die ik 14 jaar geleden op de Alpe had gefietst defintief uit de boeken rijden. En dit is gelukt! Mijn tijd was 56:55 minuten, een mooie tijd voor de Alpe. Daarna stond alles in het teken van rust tot en met zaterdag, donderdag daarom vrijwel niks gedaan. Wel even de startnummers opgehaald en omdat het seizoen nog niet geopend was op de Alpe ook niet wezen golfen.

De nacht van donderdag op vrijdag was voor mij niet optimaal, begon toch wel een beetje nerveus te worden voor DE dag. Bij het infietsen op vrijdag was mijn hartslag dan ook mega hoog. Zou dit een voorteken zijn geweest????

Foto's van de trainingsritten:


Zaterdagochtend stonden we om 5:30 op, snel wat pasta's koken en eten en om 6:15 zaten we op de fiets riching Bourg 'd oisans. Het was al behoorlijk druk in het startvak dus we stonden ergens in het midden. Om 7:10 begon er beweging te komen en begon de tocht. Wat me is bijgebleven van de start is de klik geluiden, iedereen die gelijkertijd zijn pedalen inklikt een machtig geluid. Vrij snel waren we in Allemont en was het eerste klimmetje het bij het stuwmeer. Het ging allemaal lekker. Mooi gezicht om al die renners te zien rijden.

Binnen 1:50 was ik boven op de Col du Glandon. Na het bijvullen van de bidons en een hapje eten begon ik aan de afdaling. Hier maakte ik een klein stuurfoutje die gelukkig geen fatale gevolgen heeft gehad. Ik reed namelijk even naast de weg ipv op de weg. Bij het de weg weer opsturen heb ik wel stootlek gereden dus snel stoppen en nieuwe band erop gooien (gelukkig stopte er een Mavic motor zodat mijn band netjes werd opgepomt met een normale pomp door de motorrijder). Was wel even schrikken, de rest van de afdaling heb ik daarom ook extra voorzichtig gedaan.

Vervolgens was het ongeveer 30km vlak naar de voet van de Telegraphe, netjes in eeen groep gezeten en af en toe wat kop werk gedaan. Moest zelf nog wel even alleen aan de bak toen ik een bidon verloor (die ik niet kon missen).

In het begin van de klim van de Telegraphe kwam ik Edward weer tegen, waarschijnlijk was hij mij voorbij gefietst terwijl ik mijn band stond te verwisselen. Na een klopje op de schouder reed ik verder. Het begon nu wel wat lastiger te worden en een paar km voor de top kwam Edward mij weer voorbij. Dit was voor mij een teken dat ik een zware dag tegemoet ging. In het dorpje Valloire na de afdaling van de Telegrape en 15 km vor de top van de Galibier had ik met mijn familie afgesproken om te staan zodat ik een mooi punt had om naar toe te fietsen. Heel leuk om te zien dat mijn collegae een spandoek hadden laten maken met een aanmoediging. Hier heb ik veel aan kunnen denken tijdens de beklimming naar de top van de marmotte, de Galibier. De swung was inmiddels wel weg en het was harken naar boven. Begon toen te vrezen voor de gouden plak. In de afdaling van de Galibier kreeg ik namelijk de eerste tekeken van kramp. Vond dit wel een beetje vreemd omdat ik genoeg gedronken had en op tijd mijn anti kramp pilletjes had geslikt. Maar ja, door de afdaling kreeg ik wel moraal om toch nog binnen de 8:45 te finishen. Echter bij een klimmetje in de afdaling wist ik genoeg, het gaat een lange tocht worden naar de Alpe.

En inderdaad zodra ik de Alpe du Huez opfietste schoot in elk spiertje van mijn beide benen de kramp erin. Wat een deceptie, op zich had ik voor mijn gevoel genoeg conditie over maar zodra ik aanzette een gigantische pijn in de benen. In bocht 2 hadden we een verzorgingspost waar ik alles heb afgegeven, zowel helm, bril, zweethemd (het was mega heet) als overbodige voeding heb ik hier achter gelaten. Elk grammetje minder was mooi meegenomen. Op het lichste verzet ben ik naar boven gereden, bij de diverse verzorgingspunten van de organisatie ben ik gestopt om af te koelen en mijn bidons te vullen. Wat een hitte.... Halverwege de klim ben ik zelfs in een waterval gaan staan om weer af te koelen. In bocht 7 trok ik het even helemaal niet meer en ben ik in de schaduw gaan liggen, achteraf misschien niet helemaal verstandig want de krampen bleven maar komen... Toch maar weer op de fiets gestapt om de tocht te voltooien. Bidons maar weer gevuld en een douche, van de door de organisatie ingeschakelde leger, ging het in gestaag tempo naar de top. Goud was inmiddels onmogelijk dus was finishen het motto. Na de laatste bocht kwam het dorp echt in zicht, op dat moment dacht ik maar aan een ding en dat was finishen en nooit meer terugkomen voor de Marmotte... Zelfs voor de afdaling naar de camping had ik de benen niet meer voor... Na 9 uur en 17 minuten op (of naast) de fiets te hebben gezeten drukte ik mijn wiel over de finish lijn. Wat een lekker gevoel was dat...

Van de organisatie krijg je na afloop eten maar daar had ik absoluut geen zin meer in, was zelfs zo erg dat ik niet wist waar ik mijn benen moest laten, staan, zitten, liggen het maakte allemaal niet uit. Bij het minste of geringste was er wel weer een ongewillige spier. Doordat mijn familie aanwezig was kon ik lekker met de auto terug, met respect gekeken naar al die fietsers die nog bergop moesten!

Foto's van de dag zelf:



De volgende dag was de pijn weer weg, en dacht ik alweer aan volgend jaar, ik wil immers goud halen op deze ontzettend mooie tocht door de franse alpen. Dus mijn uitdaging wordt nu een goude tijd in de marmotte 2011!

dinsdag 6 juli 2010

Foto's marmotte 2010

Hieronder wat foto's van de Marmotte 2010, volgen later nog meer met een uitgebreid verslag (beetje rare week met Nederlands elftal en diverse verjaardagen (ja het sociale leven heeft deze week even voorrang boven het sportieve aspect).

Beklimming van de Galibier

Nieuwe bidon met water vanuit "volgwagen"

Supporters langs de weg

Onwijs gave aanmoediging halverwege de tocht van mijn Florius collegae



Kapot zitten op Alpe du Huez!

zondag 4 juli 2010

Brevet d'Argent

3 juli heb ik de Marmotte gereden. Het doel was goud (dus een tijd van 8:45), het is zilver geworden, met een tijd van 9:17. Een illusie armer maar een ervaring rijker. En die ervaring is uiteindelijk het belangrijkst. Het ambitieuze doel van meteen goud in mijn eerste Marmotte is dus niet gelukt. Door de warmte heb ik teveel last gekregen van kramp in de spieren waardoor ik niet in mijn tempo afdaling van de galibier en de alpe kon oprijden. In de uitslag heb ik nog een top 2000 plaats, namelijk 1998. In mijn categorie 730ste, volgend jaar proberen te verbeteren!

Binnenkort uitgebreid verslag van de week en de tocht.

En oh ja, toen ik aan de finish was heb ik gezegd nooit meer, maar ik zal er alles aan doen om volgend jaar wederom de tocht te rijden en dan proberen om het goud binnen te halen!