zaterdag 10 juli 2010

De bevalling die La Marmotte heet...

Zaterdag 3 juli was het zover, acht maanden heb ik naar deze dag toegeleefd. En wat voor dag werd het.

De week voorafgaand was ik samen met Edward op een camping in het dorpje Allemond aan de voet van de Col du Glandon. Zondagavond kwamen we aan en maandag was meteen het eerste ritje de col du Glandon op. Ondanks de reisdag van de dag ervoor ging dit allemaal lekker. De dinsdag werd de col du Telegraphe en Col du Galibier beklommen. De top van de Galibier hebben we niet gehaald. Het begon namelijk te regenen dus met nog 4km te gaan voor de top besloten we om terug te gaan, immers geen risico's.

Op woensdag stond een tijdrit gepland op de Alpe du Huez, samen met 9 andere fietsers gingen we vlammen de Alpe op. Ik wilde mijn tijd (1:05) die ik 14 jaar geleden op de Alpe had gefietst defintief uit de boeken rijden. En dit is gelukt! Mijn tijd was 56:55 minuten, een mooie tijd voor de Alpe. Daarna stond alles in het teken van rust tot en met zaterdag, donderdag daarom vrijwel niks gedaan. Wel even de startnummers opgehaald en omdat het seizoen nog niet geopend was op de Alpe ook niet wezen golfen.

De nacht van donderdag op vrijdag was voor mij niet optimaal, begon toch wel een beetje nerveus te worden voor DE dag. Bij het infietsen op vrijdag was mijn hartslag dan ook mega hoog. Zou dit een voorteken zijn geweest????

Foto's van de trainingsritten:


Zaterdagochtend stonden we om 5:30 op, snel wat pasta's koken en eten en om 6:15 zaten we op de fiets riching Bourg 'd oisans. Het was al behoorlijk druk in het startvak dus we stonden ergens in het midden. Om 7:10 begon er beweging te komen en begon de tocht. Wat me is bijgebleven van de start is de klik geluiden, iedereen die gelijkertijd zijn pedalen inklikt een machtig geluid. Vrij snel waren we in Allemont en was het eerste klimmetje het bij het stuwmeer. Het ging allemaal lekker. Mooi gezicht om al die renners te zien rijden.

Binnen 1:50 was ik boven op de Col du Glandon. Na het bijvullen van de bidons en een hapje eten begon ik aan de afdaling. Hier maakte ik een klein stuurfoutje die gelukkig geen fatale gevolgen heeft gehad. Ik reed namelijk even naast de weg ipv op de weg. Bij het de weg weer opsturen heb ik wel stootlek gereden dus snel stoppen en nieuwe band erop gooien (gelukkig stopte er een Mavic motor zodat mijn band netjes werd opgepomt met een normale pomp door de motorrijder). Was wel even schrikken, de rest van de afdaling heb ik daarom ook extra voorzichtig gedaan.

Vervolgens was het ongeveer 30km vlak naar de voet van de Telegraphe, netjes in eeen groep gezeten en af en toe wat kop werk gedaan. Moest zelf nog wel even alleen aan de bak toen ik een bidon verloor (die ik niet kon missen).

In het begin van de klim van de Telegraphe kwam ik Edward weer tegen, waarschijnlijk was hij mij voorbij gefietst terwijl ik mijn band stond te verwisselen. Na een klopje op de schouder reed ik verder. Het begon nu wel wat lastiger te worden en een paar km voor de top kwam Edward mij weer voorbij. Dit was voor mij een teken dat ik een zware dag tegemoet ging. In het dorpje Valloire na de afdaling van de Telegrape en 15 km vor de top van de Galibier had ik met mijn familie afgesproken om te staan zodat ik een mooi punt had om naar toe te fietsen. Heel leuk om te zien dat mijn collegae een spandoek hadden laten maken met een aanmoediging. Hier heb ik veel aan kunnen denken tijdens de beklimming naar de top van de marmotte, de Galibier. De swung was inmiddels wel weg en het was harken naar boven. Begon toen te vrezen voor de gouden plak. In de afdaling van de Galibier kreeg ik namelijk de eerste tekeken van kramp. Vond dit wel een beetje vreemd omdat ik genoeg gedronken had en op tijd mijn anti kramp pilletjes had geslikt. Maar ja, door de afdaling kreeg ik wel moraal om toch nog binnen de 8:45 te finishen. Echter bij een klimmetje in de afdaling wist ik genoeg, het gaat een lange tocht worden naar de Alpe.

En inderdaad zodra ik de Alpe du Huez opfietste schoot in elk spiertje van mijn beide benen de kramp erin. Wat een deceptie, op zich had ik voor mijn gevoel genoeg conditie over maar zodra ik aanzette een gigantische pijn in de benen. In bocht 2 hadden we een verzorgingspost waar ik alles heb afgegeven, zowel helm, bril, zweethemd (het was mega heet) als overbodige voeding heb ik hier achter gelaten. Elk grammetje minder was mooi meegenomen. Op het lichste verzet ben ik naar boven gereden, bij de diverse verzorgingspunten van de organisatie ben ik gestopt om af te koelen en mijn bidons te vullen. Wat een hitte.... Halverwege de klim ben ik zelfs in een waterval gaan staan om weer af te koelen. In bocht 7 trok ik het even helemaal niet meer en ben ik in de schaduw gaan liggen, achteraf misschien niet helemaal verstandig want de krampen bleven maar komen... Toch maar weer op de fiets gestapt om de tocht te voltooien. Bidons maar weer gevuld en een douche, van de door de organisatie ingeschakelde leger, ging het in gestaag tempo naar de top. Goud was inmiddels onmogelijk dus was finishen het motto. Na de laatste bocht kwam het dorp echt in zicht, op dat moment dacht ik maar aan een ding en dat was finishen en nooit meer terugkomen voor de Marmotte... Zelfs voor de afdaling naar de camping had ik de benen niet meer voor... Na 9 uur en 17 minuten op (of naast) de fiets te hebben gezeten drukte ik mijn wiel over de finish lijn. Wat een lekker gevoel was dat...

Van de organisatie krijg je na afloop eten maar daar had ik absoluut geen zin meer in, was zelfs zo erg dat ik niet wist waar ik mijn benen moest laten, staan, zitten, liggen het maakte allemaal niet uit. Bij het minste of geringste was er wel weer een ongewillige spier. Doordat mijn familie aanwezig was kon ik lekker met de auto terug, met respect gekeken naar al die fietsers die nog bergop moesten!

Foto's van de dag zelf:



De volgende dag was de pijn weer weg, en dacht ik alweer aan volgend jaar, ik wil immers goud halen op deze ontzettend mooie tocht door de franse alpen. Dus mijn uitdaging wordt nu een goude tijd in de marmotte 2011!

Geen opmerkingen: