zondag 29 augustus 2010

Minder is meer???

Kort nadat ik de Marmotte had gereden had ik de volgende afspraak al in de agenda gezet. De Velomediane Claudy Criquielion zou het sluitstuk van het seizoen worden. Echter waar ik geen rekening mee heb gehouden is de verminderde motivatie om door regen en wind te gaan fietsen (en te genieten van lekker eten). Als er geen heilig doel meer is dan kan ik mezelf toch iets minder motiveren om volgens een "strak regime" te leven. Na de Marmotte heb ik maar 950 kilometer gefietst in twee maanden tijd. Niet echt een super voorbereiding. Week voor de "Criq" ben ik nog wel in België geweest om weer te wennen aan het geweld in de Ardennen. Tijdens deze tocht, de Geant des Ardennes, merkte ik wel dat de klimmersbenen goed waren. Als ik bergop aanzette reed ik toch wel een tempo die niet door veel andere wielertoeristen gevolgd kon worden.

Het plan was om vrijdag al naar Belgie af te reizen voor de "Criq". Echter door het slechte weer had ik daar niet zoveel zin in. Immers als ik dan toch binnen moet zitten dan liever in mijn eigen huis met alle luxe ;-). Dus om vier uur 's ochtends ging de wekker al af. De avond ervoor had ik alles al klaar gezet dus het was kwestie van aankleden en een lekker bord pasta eten (dit keer macaroni voor de afwisseling ;-)). Begin het al aardig te leren zo midden in de nacht eten. Gedachte gingen dan ook ff terug naar vroeger toen ik ook wel eens op dat tijdstip at... Broodje shoarma na avond/nacht stappen, dat was ook een vorm van topsport :D. Om half vijf zat ik in de auto en stond de navigator ingesteld op La Roche en Ardenne. Tot Luik ging het allemaal voorspoedig. Vanaf Luik was echter de weg afgezet ri. Luxemburg dus moest een aardige omweg maken om in La Roche te komen (half uur langer). Om kwart over acht was ik in La Roche, snel mijn startspullen ophalen en mezelf klaarmaken voor de tocht. Om kwart voor negen stond ik klaar in het startvak en begon het wachten. Wat opvallen was dat ik een lage hartslag had. Tijdens de marmotte was deze in het startvak vrij hoor (rond de 100) nu zat ie tussen de 60 en 70 slagen. Zou dat komen omdat ik mezelf geen enkele druk had opgelegd? Doelstelling was immers zilver dus mocht er ruim zeven uur over doen.

Om iets over negen uur weer het mooie geluid van mensen die hun schoenen inklikken in de pedalen. Onder aanmoedigen van het publiek langs de kant schoten we in gang. De eerste kilometers waren helemaal autovrij dus werd er vrij breed gereden. Vanuit de start was het al klimmen, een mooie bijkomstigheid omdat ik het prettig vind om mijn lichaam in het begin even wakker te schudden door richting de 180hs per minuut te gaan. Nu was het zoeken naar een mooie groep die hetzelfde tempo fietst als ik graag doe. Af en toe zit je dan in een lekker groepje maar doordat de klimmen snel na elkaar komen heb je er niet zoveel aan. In de afdaling en op het "vlakke" na een andere klim ging het er heftig aan toe. Hoge snelheden en hele groepen bij elkaar, dat vraagt om problemen. Zelf vind ik het lekker om de "leiding" te nemen in de afdaling. Door de diverse afdalingen in de alpen (en wat tips van mijn neef en een afdaling achter een echte prof op Alpe du Huez) ligt dat mij wel en heb ik het gevoel dat ik vrij hard maar wel gecontroleerd afdaal. Tijdens een van de afdalingen sloeg het noodlot in een groep voor me wel toe. Ik wilde naar deze groep toe rijden en zat er zo'n 200 meter achter. Opeens hoor je dan een vreemd geluid en het volgende moment zie je mensen op de straat en in het gras staan en liggen. Een persoon lag er niet zo lekker bij. Doordat er andere mensen ook bij waren besloot ik in een spit of een second om door te rijden met de gedachte dat ik niet zoveel kon doen (misschien toch maar eens een EHBO training doen). Al snel kwam ik bij de over gebleven fietsers uit de groep die voor me reed. Gesprek was natuurlijk de valpartij, ik merkte ook dat ze niet zo lekker aan het fietsen waren dus ik besloot maar door te rijden (met als gevolg dat ik ze in mijn wiel kreeg).

Na 70km  kreeg ik weer last van mijn onderrug. Voor mij een teken dat ik het maximale gaf, en nog maar eens een teken dat ik volgend jaar echt mijn rompstabiliteit moet trainen om beter te worden. Bij de bevoorrading snel wat gedronken en mijn drinkbussen gevuld. Het banaantje maar op de fiets opgegeten om maar niet teveel tijd te verliezen. Het gemiddelde was toen nog vrij hoog (rond de 29km/h) dus had toch weer het snode plan om voor goud te gaan. Bij het passeren van de diverse dorpjes stond er veel publiek langs de kant, super om mee te maken en aangemoedigd te worden. Ook op de steile klims stond veel publiek, het applaus zorgt er dan voor dat je toch iets harder gaat trappen. Dit maken de pro's dus ook mee. Moet een heerlijk gevoel zijn... Wel opvallend ten opzichte van een toertocht is dat er na een heuvel meteen vol doorgereden wordt. Geen tijd om even rustig een reep of zo te eten, nee bijschakelen en vol doorgaan.

Het mooie van fietsen in België is ook dat er veel respect is. Tijdens de cyclo waren alle kruispunten voorzien van agenten en konden wij gewoon doorrijden. Daarnaast reden er weinig auto's op het parcour, en als ze er al reden dan houden ze echt rekening met je... Heerlijk!

Na ongeveer 4 uur fietsen viel het mij op dat het niveau van de andere fietsers gelijk was met de mijne, bergop maakte niemand meer echt het verschil en in de afdaling vormde zich steeds een grote groep. Na 150km begon voor mij de vermoeidheid wel te tellen, dus ging ik iets meer in het wiel rijden en minder op kop (behalve dan in de afdaling). Naar wat bleek de laatste klim was echt een lijdensweg, de benen waren echt op maar de teller gaf nog 15km aan, nog ff doorbijten dus (ik ken het gevoel inmiddels en weet dat ik daar doorheen moet). In de afdaling kon ik echt een gat niet dichtrijden en zat ik er nog verder doorheen. Achter me was dat ook opgevallen want een aantal passeerde me en reden het gat dicht. Een van de fietsers kwam ook langs en riep me wat toe, weet niet precies wat ie zei maar gezien zijn lichaamstaal was het iets van kom op we zijn er bijna. Dus met alle kracht die ik nog had nog een keer vol in de beugels. De laatste km's waren naar beneden (de volgende keer toch ff beter kijken hoe parcours eruit ziet) bij het zien van bordje La Roche was het moraal ook weer helemaal terug. De laatste km naar de streep ging op volle snelheid (rond de 45km/h). Volgens mij klokje was ik in 6 uur en 4 minuten over de finish. Ik dacht dat ik binnen de zes uur binnen moest zijn dus baalde een beetje dat ik net geen goud had, echter het gevoel was goed dus ik was trots op de prestatie. Twee keer zilver in één jaar na een jaar serieus fietsen is toch niet slecht...

Nadat ik mezelf had opgefrist en ontdaan had van de fietskleding (zeiknat door de diverse regenbuien) toch maar mijn diploma ophalen. En toen kwam de verrassing van de dag. Bij het overhandigen een "Proficiat" en toen ik naar het diploma keek stond daar "a obtenu le SANGLIER d' OR" ofwel GOUD!!! Zelf geloofde ik het nog niet helemaal dus bij het plastificeren van het diploma toch maar even gevraagd aan een Waal die nederlands sprak. Is dit nu goud??? Nadat hij dit bevestigde overviel me toch wel enige vorm van blijdschap cq trots. Het was me dan toch gelukt (goud was tot 6uur en 5min). De basis die ik de eerste helft van dit jaar heb opgebouwd is goud waard gebleken. En misschien nog wel het belangrijkst, de bevestiging dat ik toch wel aardig kan fietsen (en motivatie om volgend jaar Goud te halen in de marmotte).

In het algemeen klassement neem ik plaats 610 in (weet nog niet hoeveel er gestart zijn) en in mijn cetegorie plek nummer 194. De bruto tijd is 6:03:56 dus had er nog 1minuut langer over mogen doen ;-). Het eerste rondje ging overigens belachelijk hard volgens diploma, de 74 km afgewerkt in 2:12:33. Dat is een gemiddelde van 33,5 (lag toen op plek 629).

Nu ik dit goud heb gehaald ben ik er op gebrand om volgend jaar te kijken of ik omhoog kan kijken in het klassement. Met een betere voorbereiding ben ik ervan overtuigd dat dit moet kunnen. Maar zoals de titel van deze blog al luidt, minder is soms ook meer...

ps. helaas geen gps bij deze tocht, bij thuiskomst bleek dat ik vrijdag iets te veel verwijderd had op mijn garmin. De rit is niet opgeslagen zo lijkt het (mocht iemand weten hoe ik hem toch nog weer tevoorschijn kan toveren dan hoor ik dat graag, rit staat immers wel bij geschiedenis in toestel zelf...)

woensdag 25 augustus 2010

Foto's uit de oude doos...

Hier fiets is als 17jarige de Alpe du Huez op. Tijd was best wel indrukwekkend, namelijk in 1uur en 5 minuten.

Hier als 26jarige fietsend in de Jan Janssen Classic van 2005. Na een tijd lang genieten van het studenten leven en het werken aan een carriere. Valt wel te zien aan de extra kilotjes ;-).

En deze van La Marmotte, als 31jarige! Flink afgetraind na 8 maanden leven vóór één doel!

zondag 22 augustus 2010

Foto's Les Geant des Ardennes

Kleine impressie van de toertocht: