zondag 19 september 2010

Hel van Groesbeek (Cyclo 50km)

Zaterdag was het zover, mijn eerste mtb cyclo. Een tijdje terug heb ik een lijstje gehad van Jantiene met allemaal mooie wedstrijden. Dit was de eerste die ik van het lijstje heb gefietst. Een mooie tocht in de buurt van Nijmegen.

De week voor de tocht heb ik toch nog geprobeerd wat KM's te maken op de MTB. Maandag even twee rondjes knallen op het MTB circuit bij Laage Vuursche en de dinsdag een kort rondje samen met collega Harm (die mijn oude MTB leent om mee te kunnen met een MTB tocht as. vrijdag met collegae in de buurt van de Posbank). Niet echt een ideale voorbereiding maar ach het is mijn eerste MTB wedstrijd dus ik heb geen verwachtingen.

Vrijdags op weg van werk naar huis speelde het nummer Vide la Vida (vrij vertaald: Leve het leven) van Coldplay. En de hele tijd bleef dat nummer en melodie in mijn hoofd zitten en kreeg er ontzettend veel zin om te vlammen in de hel van Groesbeek.

Zaterdagochtend vroeg opgestaan en het welkbekende pasta'tje naar binnen gewerkt. Om 7:15 al onderweg naar De Horst (dorpje vlakbij Groesbeek waar start en finish was). Las de avond ervoor op de website dat het druk kan worden en inschrijving om 9:00 uur gesloten is (om 10:15 was onze start). Dus voor de zekerheid lekker vroeg weg. Na achten was ik al op plaats van bestemming (parkeerplaats van de plaatselijk voetbalclub, zij zullen ook wel blij geweest zijn met al die auto's ;-)). Rustig startspullen ophalen (wat me opviel dat iedereen elkaar groette, leuke sfeer dus) en fiets klaarmaken. Wel grappig om dat te doen terwijl twee auto's verder Daphny van den Brand bezig is met haar voorbereiding. Omdat ik ruim op tijd was maar wat warm gereden. Normaal doe ik dat nooit voor een cyclo maar dit keer dacht ik baat het niet dan schaat het waarschijnlijk ook niet. En ach het is toch wel leuk dat je je inrijd met oa. olympisch kampioen Bart Brentjes. Half uurtje voor de start stond ik in het startvlak, die al vrij vol stond. Gelukkig scheen de zon dus dan is het aangenaam wachten.

Bij het startschot (of eigenlijk fluitje) meteen volle bak. Had mezelf voorgenomen om vanaf het begin maar meteen vol te gaan en maar zien waar het schip zou stranden. Binnen 10minuten zat ik al aan 188slagen per minuut. Dat ga ik niet 2,5 uur volhouden dacht ik nog bij mezelf. Doordat ik niet vooraan stond was het een beetje gaatjes dichtrijden naar een groep met ongeveer dezelfde snelheid (zover je er wat aan hebt met MTB'en). De volgende keer toch maar wat verder naar voren staan zodat je wat sneller in de juiste groep zit (buitenom inhalen met mtb is niet altijd prettig).

Het fietsen ging lekker, kon mooi tempo houden. Ondanks het weer van de afgelopen dagen vond ik het parours er wel goed bijliggen. Af en toe een modderbende maar over het algemeen een goede ondergrond (en daar moet ik het van hebben). Gelukkig waren er ook niet te veel technische stukken. Ik merk dat ik daar nog niet super goed in ben. Toch iets te voorzichtig. Evenals het rijden in zand kan ik me daar nog ontwikkelen (altijd kijken waar het beter kan is het aard van het beestje ;-)). Tijdens een stuk waar we van de fiets af moesten en een stukje lopen schoot de kramp bij mij in de kuiten... Gelukkig kon ik er doorheen trappen en verdween het gevoel al snel. Later nog wel een paar keer last van gehad bij het op de fiets springen na wat loopwerk. Zou je daar ook op kunnen trainen???

Na anderhalf uur was de accu wel een beetje leeg bij me. Tijdens het mtb kan je niet echt eten (ga maar eens fietsen in het bos met een hand aan het stuu en ongeveer 20 á 25km per uur) dus heb ook maar een reep op. Heb toen ook maar even bewust iets rustiger aan gedaan. Na 35km was een verzorgingspost maar die liet ik maar links liggen (hoefde immers nog maar 15km dus met een flinke teug uit mijn bidon dacht ik het wel te kunnen redden). Zat op de fiets de km's af te tellen en hoe dichter ik bij de finish kwam hoe harder ik wilde fietsen (en maar steeds het deuntje van coldplay, I used to rule the world; Seas would rise when I gave the word; Now in the morning I sweep alone; Sweep the streets I used to own. I used to roll the dice; Feel the fear in my enemy's eyes; Listen as the crowd would sing: "Now the old king is dead! Long live the king!". Afijn ik kan wel verder gaan want inmiddels ken ik elke letter van het nummer... (en live met die bass is het nog indrukwekkender). Het nadeel van km's aftellen is dat het tegenvalt als je de 50 ziet staan op je tellen en nog op onverharde weg rijd. Gelukkig draaide ik op km 51 precies de weg weer op dus kon ik nog even vol sprinten op de mtb naar de finish (kon overigens niet veel versnellen wat daarvoor trapte ik ook al "en bloc").

Met een voldaan gevoel stapte ik af. Met een tijd van 2:30 was ik tevreden en het werd uiteindelijk een tijd van 2:19. Gemiddelde hartslag was 175 dus nabij omslagpunt, had dus nog wel even door kunnen gaan ;-). Vervolgens chip ingeleverd, fiets en mezelf schoongemaakt (ja dat is mtb'en) en de auto weer in richting een terrasje in Utrecht (na inspanning komt ontspanning ;)).

Toen ik 's avonds thuiskwam en op de site keek naar de uitslag was ik zeer blij verrast... Zie ik mijn naam op de derde plaats staan, nog ff voor de zekerheid kijken of ik dat echt ben maar ook mijn startnummer stond ervoor... Niet slecht, mijn eerste wedstrijd en meteen derde... Nu al weer zin in volgend jaar, hopelijk kan ik mezelf blijven verbeteren zodat ik ook in andere cyclo's een beetje kan meedoen (oh ja en volgend jaar op voor de 90km en dan goed voorbereid).














VIDE LA VIDA!

Geen opmerkingen: