woensdag 15 december 2010

Hoe sterk is de eenzame fietser...

Boudewijn de Groot heeft een nummer gezongen met de titel Jimmy. Hoe sterk is de eenzame fietser. En daar moest ik vandaag aan denken toen ik de Port de Tudons op fietse. Hoe sterk zou ik nu zijn na 11 dagen trainen in het Spaanse landschap. Omdat ik mijn velgen met Powertap niet bij me heb weet ik niet welk vermogen ik nu wegtrap maar ik heb het vermoeden dat ik weer wat meer wattage kan wegtrappen met dezelfde inspanning. Maar ja dat zie ik thuis dus wel weer...

De dag begon vandaag als alle andere dagen, dus acht uur op en zo rond de klok van tien op de fiets. Omdat ik iets last heb van mij knie zou ik wel even kijken hoe het zou gaan. We reden richting Benidorm en eigenlijk ging het allemaal wel lekker. Het was koud maar het was strak blauw. Zou meefietsen tot een bepaalde afslag en dan zou ik een korter rondje maken en niet de Port de Tudons opfietsen. Echter hoe dichter bij ik kwam hoe meer zin ik kreeg om het wel op te fietsen. In mijn eigen tempo ging het best wel lekker. En wat een lekkere beklimming was het. De omgeving werkte inspirerend en mijn gedachte gingen even terug naar de Marmotte van afgelopen jaar. Ondanks dat ik geen goud heb gehaald kan ik eigenlijk best wel (na)genieten van die dag. De inspanning die ik daar geleverd heb is niet te beschrijven en heb eigenlijk best wel veel zin om volgend jaar daar weer te knallen. Lekker bergop afzien. Laat die Alpe maar komen, hoop dat ik fitter aan de voet aankom en die berg lekker kan opfietsen.



Eenmaal op de top van de Port de Tudons mijn lange handschoenen, windvanger en jasje aangedaan, bovenop was het namelijk 5 graden. En in de afdaling heb ik het ontzettend koud gehad in mijn handen, voeten en mijn hoofd. Wat was het koud, ik heb zowat de hele afdaling met een hand gefietst en de andere hand voor mijn mond om warme lucht in te blazen... En bij een dorpje in de afdaling ook nog een hond achter me aan zodat ik nog even volgas moest geven (ja ik weet het bidon leegspuiten op zijn kop werkt ook maar met deze kou kon ik niet echt meer nadenken ;-)). Vervolgens in mijn eigen tempo teruggefietst naar Calpe.

Na ruim vijf uur kwam ik weer aan bij het appartement. Was eigenlijk helemaal niet moe. Dat is dat weer een voordeel dat ik mijn knie (ik denk dat het een aanhechting is omdat ik er alleen last van heb als ik echt kracht zet) lichtjes voel, ik fiets niet vol vermogen en blijf dus lekker laag in de zone. Eenmaal in het appartement begint meteen het herstel ritme. Een groot glas chocomel en yoghurt met musli. Heerlijk! Vervolgens is het even douchen (had vandaag voor het eerst last van koude tenen want heb mijn overschoenen niet meegenomen (dom) en daarna eten! Na het eten even aan de compex gelegen. Wat is dat lekker, soort van massage alleen dan door elektroschok(jes). Als avondeten dit keer naar de Belgische bakker geweest en wat waren die pannekoeken lekker... Dat was een mooi eind van een super dagje op de fiets!


Geen opmerkingen: