zondag 12 december 2010

In de voetsporen van...


Soms heb je van die dagen dat alles wat je doet wel een blog waard is. Vandaag was zo'n dag. Eerst de Ifach beklommen, vervolgens anderhalf uur gefietst en stuk met renners van Katucha (gelukkig was er een Belg bij die Nederlands sprak ;)) en vervolgens als volgwagen spelen om een renner van Topsport Vlaanderen op te halen waarvan de ketting kapot was gegaan tijdens het fietsen.

Echter voor mij was de beklimming van de Ifach het meest indrukwekkend. Om 10 uur 's ochtends ging ik op pad (Tom ging fietsen met enkele renners van Topsport Vlaanderen dus na de lift naar begane grond scheidde onze wegen ;)). Na een wandeling over de boulevard kwam ik in het natuurpark. Toch nog best wel hoog de top zo van onderen...

De weg begon met een breed pad maar hoe verder ik kwam, hoe smaller het pad werd en hoe meer zweetdruppeltjes op mijn voorhoofd tevoorschijn kwamen. Ik had me warm aangekleed omdat het vanochtend best wel fris was, dus toch maar even gestopt om wat kleren uit te trekken.



Op een kwart van de klim was een tunneltje waar je doorheen moet. Best wel apart om daar te lopen als je niet kan zien waar je je voeten neerzet. Een kleine misstap is immers snel gemaakt. Na het tunneltje werd het echt een beklimming. Van een pad was eigenlijk geen sprake meer. Op sommige stukken hing een touw waar je aan vast kon houden omdat de afgrond toch best wel dicht bij was. Ik was blij dat het al een tijdje droog is hier, met regen wil ik echt niet hier naar boven klimmen veel te glad op die stenen.

De top kwam steeds dichter bij, op het laatste stukje was het echt klauteren over de rotsblokken. Hoe dichter bij de top hoe harder ik voor mij gevoel ging. En dan opeens sta je bovenaan! Op de top van de Ifach. Wat een uitzicht over Calpe. Ondanks het uitzicht uit het appartement waar we in zitten (22 hoog) overtreft dit alles.



Oh ja voor degene die zich afvragen waarom de titel van deze blog in de voetsporen van heet: mijn opa heeft in het verleden ook deze beklimming gemaakt. Helaas is hij dit jaar overleden dus ik vond het wel mooi dat ik dit jaar dezelfde beklimming heb kunnen doen in zijn geliefde Spanje (m'n opa en oma overwinterde altijd in een plaatsje vlakbij Calpe).


Als ik weer in NL ben zal ik meer foto's uploaden maar dat gaat nu een beetje omslachting (eerst mailen van mobiel naar webmail vervolgens downloaden en weer uploaden. Heb zo'n gevoel dat dat sneller kan ;)). Oh ja en natuurlijk is er ook nog gefietst (niet lang maar dat hoeft natuurlijk ook niet altijd):

Geen opmerkingen: