zondag 10 juli 2011

La Marmotte 2011

Na een goede trainingsweek stond de volgende cyclo voor de deur. La Marmotte! Dit is de wedstrijd waar ik dit jaar voor getraind heb. Hier wilde ik goed zijn en goud halen. Waar het vorig jaar niet gelukt was zou het dit jaar zeker moeten lukken. Ik voelde me sterker, beter en fitter dan ooit.

De ochtend begon met een goed ontbijt. Pasta! Heerlijk zo vroeg op de ochtend. Helaas had ik een hoog startnummer zodat ik het tweede startvak stond. Voordeel daarvan is wel dat je pas om half acht begint aan je wedstrijd dus we konden iets later weg van de camping. Het was nog steeds koud, dus warm aangekleed ging ik richting het startvak. Vlak voor de start de extra kleding afgegeven aan Jantiene. Toch best wel koud zo vroeg in de ochtend. Snel starten en warm worden was mijn gedachte. Iets over half acht reed ik over de start heen. Op weg naar een gouden tijd was mijn motto. Ik had het plan om het in het begin rustig aan te doen om zo te sparen voor de slotklim. Dit ging prima, en ik reed mooi op mijn schema om binnen 2 uur boven op de col du glandon te staan. Snel mijn bidons bijvullen met water en voorzichtig afdalen. Vorig jaar had ik hier een klein concentratie foutje waardoor ik even van de wegging en stootlek reed toen ik weer de weg op kwam. De afdaling ging nu lekker. Haalde her en der nog wat mensen in en kwam beneden in een mooi groepje.

Nu begon het 30km frans vlak richting de Telegraphe. Tussen de 35 en 40km per uur reden we hier naar toe. Ik zat helemaal op mijn schema voor goud en voelde me heel sterk en goed. En toen gebeurde het: het ging iets bergop en ik zette aan om met de voorste mee te rijden. PANG! tik-tik-tik-tik-tik-tik oh nee, wat nu. Eerst dacht ik dat er iets mis was met mijn ketting maar nee als ik mijn benen stil hou dan nog steeds tik-tik-tik-tik. Wat is dit? Geen ketting probleem, niet lek, maar toch voelt het niet goed en tikt het. Toch maar even stoppen... Oh nee, een gebroken spaak... Hoe kan dit nou, dit is mij nog nooit gebeurd. En ik dacht dat ik met Mavic Ksyriums goede velgen had. Hoe moet ik nu verder? Even gekeken of het getik niet iets kapot kon maken en zover ik kon zien kon ik wel verder fietsen. De rem helemaal open gezet en maar op weg. Ondertussen Jantiene gebeld met het verzoek om met de auto mijn kant op te komen met haar wiel. Wisselen en dan maar verder dacht ik. Zij was op de camping en ik nog op het vlakke voor de Telegraphe dus ik dacht rustig omhoog fietsen en hopelijk gaat het goed. In het dorp St. Michel de Maurienne stond mijn familie. Even kort verteld wat er aan de hand was en voorzichtig bergop gefietst. Als ik gewoon rustig kon blijven fietsen en mijn achterwiel kon wisselen kon ik nog op tijd zijn voor goud was mijn gedachte. Onderweg veel gesproken met andere fietsers die mij waarschuwde. Dank hiervoor maar zelf wist ik natuurlijk ook dat ik een slag in mijn wiel had en dat in de afdaling echt voorzichtig moest doen. Bovenop de telegraphe lag ik een kwartier achterop mijn schema. Dit kwam door de stop en het voorzichtig naar boven rijden. Wilde niet teveel kracht uitoefenen op het wiel dus zittend naar boven gereden op het lichtste verzet.

En nu kwam de afdaling, voorzichtig aan doen was het motto. Het ging een hele tijd goed... af en toe moest ik wel even de remmen los laten. En toen gebeurde het PANG! en een lege achterband. Hier was ik dus bang voor. De velg was te heet geworden waardoor ik een klapband kreeg... Race voorbij was mijn eerste gedachte. Voglend jaar maar weer een marmotte fietsen... Weer geen goud... Weer een jaar hard trainen... Op dat moment dus een gigantische teleurstelling. Dit keer voelde het anders dan vorig jaar maar ik was niet blij en dat is een understatement. Mijn familie stond ergens in Valoire dus die maar opgebeld om mij te komen halen en kijken wat er mogelijk is. Totdat zij er waren maar naar beneden lopen en stevig balen. Mijn ouders stonden in het dorp bij een Mavic wagen en daar ben ik naartoe gegaan met mijn velg. En ze zeiden dat deze nog wel te maken was. Ik werd weer iets blijer. Kon ik toch nog finishen. Mike zei dat ik dan maar de Alp du Huez hard moet opfietsen en dat dat dan mijn wedstrijd was. Jantiene was inmiddels ook met haar velg aangekomen. Besloot om maar even op mijn eigen velg te wachten en daarmee de weg te vervolgen. Toen de velg gefixed was snel teruggereden naar een controlepunt in Valloire. Met nieuw moraal begon ik aan de klim van de Galibier. Terwijl ik omhoog fietste begon ik te rekenen, het zou misschien nog kunnen als ik hard naar boven zou fietsen, vol zou gaan in de afdaling en in een recordtijd de alpe op fiets. Met deze gedachte reed ik naar boven. Jantiene reed langs en had het nummer van Viva la Vida van Coldplay aanstaan. Dit gaf mij nog meer moraal en ging er vol voor. In de afdaling van de Galibier zag ik mijn ouders rijden. Ff aanzetten en er voorbij dacht ik, binnen een paar bochten was ik bij ze en kon ik ze achter me laten. Ik wilde ze voorblijven en pas op de Alpe terugzien was mijn motto. De afdaling van de Galibier/Lauteret liep super goed. Dit is een mooie bijtrap afdaling en ik was blij met mijn 11 tandjes achter. Ondanks de tegenwind ging het als een speer. Helaas moest ik wel ff wachten voor een tunnel. Een fietser was hier gevallen en politie en ambulance zorgde ervoor dat we niet door de tunnel konden en moesten wachten. Gelukkig duurde dit niet te lang en kon ik weer verder.




Met Jantiene had ik afgesproken dat ze beneden bij de Alpe zou staan met water en met me mee zou fietsen. Echter ik had nog zo'n uur de tijd om binnen te komen voor Goud. Mijn snelste tijd op de alpe is rond de 55 minuten. Dus als ik dit zou kunnen evenaren dan had ik toch nog goud. Echter die tijd heb ik gereden toen ik fris was. Dus dit was eigenlijk een onmogelijke opgaven. Ik zag Jantiene staan en riep tegen haar dat ik eraan kwam. Tijd om te stoppen en water bij te vullen was er niet. Bij het opdraaien van het eerste stuk moest ik mezelf even toespreken om niet te snel naar boven te rijden op het eerste stuk. Dit is namelijk het zwaarste gedeelte van de alpe en ik wilde me hier niet kapot op rijden. Al snel was Jantiene ook al bij me voor de morele steun. Na enkele bochten kwam de "volgauto" er ook aan. Mooi kan ik mijn helm afgeven zodat ik maximaal kon gaan. Eigenlijk wist ik al dat ik het niet kon halen maar toch ging ik ervoor je weet immers maar nooit. Echter toen ik de 8:45 op mijn garmin zag staan wist ik dat het niet meer kon en ging de tempo er ook uit. Kort voor de finish nog wel even aangezet voor de vorm en de aanmoedigen van het publiek. Toch wel balend ging ik over de finish. Weer niet gelukt. De prestatie die ik had neergezet was goed, immers volgens mijn garmin bleek achteraf dat ik maar 8uur en 8minuten gefietst had. Dit zou goed zijn geweest voor dik goud. Echter door de pech die ik heb gehad was de prestatie, ondanks dat ik sneller was dan vorig jaar, niet goed.



Korte samenvatting van de Marmotte 2011 is dus: Prestatie goed, resultaat slecht! Volgend jaar maar weer proberen en nog beter dan nu aan de start staan. Drie keer is scheepsrecht.



Ps. foto's volgen nog

1 opmerking:

Johan zei

Mooi verslag van een hoedanook sterke prestatie!

Proficiat!